Δελτίο Τύπου 2013/1/30 – Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας

 

Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας καταδικάζει την κυβέρνηση, η οποία συνεχίζει τον κατηφορικό δρόμο που έχει πάρει.labrinifoto1358983083 Μετά τις επιτάξεις των εργαζομένων που απεργούν, επιτίθεται με τον πιο βίαιο τρόπο σε συνδικαλιστές που διαμαρτύρονταν στο Υπουργείο Εργασίας, μεταξύ των οποίων ο Γεν. Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου και Βουλευτής του ΚΚΕ, Κατσώτης Χρήστος.Τους προειδοποιούμε ότι η προσπάθεια να επιβάλουν τα αντεργατικά τους μέτρα με αυταρχισμό, βία, καταστολή θα πέσει στο κενό. Οι ενέργειές τους δυναμώνουν την ενότητά μας και τη διάθεσή μας για αγώνες.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των συναδέλφων μας.

Ο αυταρχισμός και η βαρβαρότητα της κυβέρνησης δε θα περάσουν.

Μισεί ο λαός τους απεργούς; Του Οδυσσέα Ιωάννου

Δεν είμαστε οι θυμοί μας. Δεν μας ορίζουν οι βαριές στιγμές που γινόμαστε λεπίδες προς όλους. Και σίγουρα δεν είμαστε τα αστόχαστα λόγια που σκάνε στο στόμα μας και γεμίζουν θραύσματα τους γύρω μας. Υπό συνθήκες πίεσης έχουμε πει και κάνει όλοι ντροπιαστικά πράγματα. Ποτέ δεν πίστεψα ότι επάνω στους καυγάδες λέγονται αλήθειες. Ή τουλάχιστον δεν είναι όλα αλήθειες. Πολλά από αυτά είναι τυφλά χτυπήματα, κακοφορμισμένες σκέψεις, σπασμένα ένστικτα, ξεσπάσματα, ένα μπαλόνι πρόσκαιρου μίσους, και μια άρρωστη ηδονή να κάνουμε τον άλλον να πονέσει. Την επόμενη μέρα, η στάχτη αρχίζει να διαλύεται και σιγά σιγά ξαναπαίρνουμε το χρώμα μας.21840_1

Με αφορμή την απεργία στο Μετρό, τα κανάλια και πολλοί γραφιάδες βιάστηκαν ακόμη μια φορά -όχι όλοι ανιδιοτελώς- να προβάλουν τη “διαπίστωση” πως όλος ο κόσμος ήταν εναντίον των απεργών. Δεν χρειάστηκε ούτε καν να προσφύγουν σε δημοσκοπήσεις express. Mίλησαν με πενήντα ανθρώπους που έλιωναν στις στάσεις, το κουβέντιασαν λίγο μεταξύ τους, προσέθεσαν και μπόλικη από τη δική τους ιδεολογία και αντίληψη για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο, και βγήκε ο Χότζας στο τζαμί να φωνάξει τα λόγια του Θεού. Πήραν το μέρος του λαού που ταλαιπωρείται.

Ποιου λαού; Ανάμεσα σε αυτόν τον λαό που όψιμα αγάπησαν, και που ξεροστάλιαζε στις στάσεις, είναι και χθεσινοί απολυμένοι – που τους χλεύασαν στο χθεσινό δελτίο – και προχθεσινοί καρατομημένοι – που τους ειρωνεύτηκαν στο προχθεσινό δελτίο – και αυριανοί άνεργοι – που θα τους αγνοήσουν στο αυριανό. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το θέμα μου είναι πως όταν πετυχαίνεις έναν άνθρωπο στην έρημο, βασανισμένο, με απώλεια συνείδησης, διψασμένο και πεινασμένο, θα πουλήσει και τη μάνα του για ένα ποτήρι νερό. Αν κάνεις εκείνη τη στιγμή το γκάλοπ σου και ανάγεις αυθαίρετα τα ευρήματα σαν να επρόκειτο για κανονικές συνθήκες, το αποτέλεσμα θα είναι πως όλοι οι άνθρωποι σκοτώνουν και τη μάνα τους για ένα ποτήρι νερό! Το πιστεύει κανείς αυτό;

Υπάρχει κάποιος που έστω και μια φορά δεν έχει βλαστημήσει για το κλειστό κέντρο της Αθήνας, όταν βιαζόταν να πάει κάπου, επειδή το είχαν κλείσει απεργοί με τους οποίους συμφωνούσε απόλυτα;

Δεν είμαστε ιδέες (μόνο). Έχουμε σάρκα, κόκαλα και νεύρα! Πολλές φορές το σώμα αντιδρά πολύ κακομαθημένα, με αγένεια, αλλά τι να κάνουμε, καλά που έχουμε κι αυτό και ζούμε κάνα πάθος πού και πού.(Άσχετο)

Φυσικά, πολλοί, πάρα πολλοί, είναι ενάντια στις απεργίες και με κρύο αίμα. Το ξέρω και το δέχομαι. Δεν μιλάω για αυτούς. Λέω πως σε αυτούς αθροίζονται αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά, αν θες, και όλοι όσοι σήμερα δεν θα ήταν το ίδιο θυμωμένοι και ενάντιοι όσο ήταν εκείνα τα χαράματα με τον ψόφο που δεν έβρισκαν τρόπο να πάνε στη δουλειά τους. Μπορεί σήμερα να έδειχναν από κατανόηση μέχρι πλήρη υποστήριξη.

Όταν χαρακτηρίζεις ως τελεσίδικη εκτίμηση και σαν ψύχραιμη πολιτική τοποθέτηση, την τσαντίλα ενός ανθρώπου που με τις βαλίτσες στο χέρι κατεβαίνει στο λιμάνι και δεν φεύγει λόγω απεργίας των λιμενεργατών, είσαι ή πολύ πονηρός ή πολύ βλάκας. Ναι, στις αδύνατες στιγμές μας μπορούμε να γίνουμε όλοι μας φτηνοί. Ορισμένοι όμως, στις μεγάλες τους στιγμές μπορούν να γίνουν και μεγάλοι. Κάποιοι όχι.

ΠΗΓΗ: http://protagon.gr/

Στάση εργασίας και συγκέντρωση στην επιθεώρηση εργασίας για τα κοινωφελή προγράμματα


Image scaled down

Μας λένε ότι είμαστε «ωφελούμενοι» ή ακόμα και «εθελοντές». Αλλά εμάς, τους 60,000 στα προγράμματα «Κοινωφελούς Εργασίας» μας αναγκάζουν να δουλεύουμε «σα τα σκυλιά»: εντατικά, ελαστικά, με 5μηνες συμβάσεις, συχνά απλήρωτοι και χωρίς δικαίωμα άδειας και απεργίας. Και βέβαια οι ΜΚΟ που μας νοικιάζουν σε κρατικούς φορείς, δε το κάνουν αφιλοκερδώς: μας κλέβουν 5% από το μισθό μας κάθε μήνα. Και όταν πάμε στην επιθεώρηση εργασίας ή την εργοδοσία, όλοι πετάνε το μπαλλάκι αλλού και δηλώνουν “αναρμόδιοι”. Με λίγα λόγια, όχι μόνο δεν είμαστε «ωφελούμενοι», αλλά είμαστε ακραία εκμεταλλευόμενοι!
Χωρίς εμάς δε θα καλύπτονταν οι πάγιες ανάγκες στους δεκάδες δήμους και τα νοσοκομεία , γιατί δε θα αντικαθιστούνταν οι μόνιμοι υπάλληλοι που τέθηκαν σε «διαθεσιμότητα». Αν και είμαστε λοιπόν πολύτιμοι, τα αφεντικά έχουν βαλθεί να υποτιμήσουν τις ζωές μας.
Και θα συνεχίσουν έτσι, εάν δε τους σταματήσουμε.

Οργανωνόμαστε σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε ΜΚΟ, προχωράμε σε μαζικές καταγγελίες.

Απαιτούμε:
– Άμεση και τακτική αποπληρωμή των δεδουλευμένων μας
– Πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους/ες (επιδόματα,
άδεια, υπερωρίες, απεργιακό δικαίωμα, αναρρωτική, αργίες)
– Πληρωμή του 5% του μισθού, το οποίο μας κλέβουν
– Κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου
Στάση Εργασίας 12-3μμ

Συγκέντρωση 12μμ
στην Επιθεώρηση Εργασίας
(Σταδίου 59)

Συνέλευση ανέργων/εργαζομένων
στην κοινωφελή εργασία
synekox.espivblogs.net

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων
στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις

svemko.espivblogs.net

ΠΗΓΗ: http://criticalpsygreece.org/

Αποθετήριο Εργασιών για συνθήκες εργασίας στα ψυχοκοινωνικά Επαγγέλματα

Από αυτό το χρόνο, ξεκινάει μια προσπάθεια συγκέντρωσης ερευνητικού υλικού προς τεκμηρίωση των συνθηκών εργασίας των επαγγελματιών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών (ψυχολόγων, ψυχιάτρων, κοινωνιολόγων, κοινωνικών λειτουργών, νοσηλευτών, κλπ) στον ιδιωτικό, τον “μη-κυβερνητικό/μη-κερδοσκοπικό” και τον δημόσιο τομέα.

Σκοπός αυτής της προσπάθειας είναι να μπει ένα μικρό λιθαράκι στην τεκμηρίωση των συνθηκών εργασίας του κλάδου, μέσα από την ίδια την έρευνα των απασχολούμενων στην Ελλάδα. Να γίνει μια συγκέντρωση των καταγραφών, με επιστημονικό τρόπο, των εργασιών (ερευνητικών, πτυχιακών, μεταπτυχιακών, διδακτορικών) και των επιστημονικών άρθρων (δηλαδή δημοσιευμένων σε κάποιο ακαδημαϊκό περιοδικό ή ιστοσελίδα) που αναφέρονται σε συνθήκες εργασίας στα ψυχοκοινωνικά επαγγέλματα.

Αυτό πιθανότατα θα βοηθήσει και στη δημοσιοποίηση των συνθηκών εργασίας, αλλά και στον αναστοχασμό του κλάδου για την έλλειψη συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης του.

Γι αυτό θα δημιουργηθεί μια σελίδα εδώ στο μπλογκ, με λίνκ και αρχεία, όπου σιγά-σιγά θα προστίθεται το υλικό που θα ανιχνεύεται.

Για αυτό σας καλούμε να στείλετε ό,τι πέσει στα μάτια σας, ή ό,τι έχετε γράψει, στο email criticalpsy τελεία greece παπακι gmail τελεία com

Δυο παραδείγματα είναι:

1. Ι.Μπαβέλης (2011) Μ.κ.ο και η καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού: η οπτική των εργαζομένων. Μεταπτυχιακή Διατριβή, ΑΠΘ. Διαθέσιμη στο:http://invenio.lib.auth.gr/record/126691?ln=el

2. Τσίρτογλου, Π. & Δέδες, Φ. (2011) Νέες μορφές υποκειμενικότητας του κοινωνικού επιστήμονα/ ψυχολόγου στην παροχή ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών στην Ελλάδα: η περίπτωση των Μ.Κ.Ο. Μεταπτυχιακή Διατριβή, ΑΠΘ. Διαθέσιμη στο: http://invenio.lib.auth.gr/record/127324?ln=el

3. Μαρκάκη, Α. (2008) Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΔΟΜΕΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ, Μεταπτυχιακή Διατριβή, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, διαθέσιμη εδώ: Μαρκάκη – ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ψυχοκοινωνικά επαγγέλματα.

 ΠΗΓΗ: http://criticalpsygreece.org/

metro/which side are you on

by

τι γίνεται τελικά με το μετρό; τι είναι αυτοί οι τύποι; λαμόγια συνδικαλιστές; κομματικοί εγκάθετοι; επαναστάτες; κάτι σαν τους ανθρακωρύχους της αγγλίας; πρωτοπόροι; τσαμπουκάδες; τζάμπα μάγκες που κλείνουν το μετρό την ώρα που παίρνουν ρεπό και μονοήμερες άδειες ασθενείας; ελίτ καλοπληρωμένοι απ’ το δημόσιο; κακοπληρωμένοι τεχνίτες που δουλεύουν σε δύσκολες συνθήκες και τους κόβουν επιδόματα; μπολσεβίκοι; χούλιγκανς; τι τέλος πάντων;;;

υπέγραψα και συνδιαμόρφωσα μια ανακοίνωση συμπαράστασης του σωματείου που ανήκω για τους εργαζόμενους στο μετρό πριν από λίγο. πριν το κάνω είχα πολλές ερωτήσεις και ενστάσεις. αρνούμενος να φάω αμάσητη την προπαγάνδα της κυβέρνησης που εσχάτως ασχολείται και με την παραγωγή παραποιημένων ταινιών μικρού μήκους αντισυριζικού περιεχομένου αλλά και τις συνδικαλιστικές πρακτικές και αιτιάσεις ενός άλλου σωματείου σκέφτηκα ότι, αντί να αναρωτιέμαι για τα παραπάνω που είναι της μόδας σήμερα στο διαδίκτυο, καλό θα ήταν να κάνω δυο συγκεκριμένες δουλειές.

1. να αναρωτηθώ πρώτα όχι τι είναι οι εργαζόμενοι στο μετρό αλλά τι είναι αυτή η κυβέρνηση που τους καταγγέλει για εκβιασμό και 2. να ασχοληθώ λίγο με το πλαίσιο και την συγκυρία όπου λαμβάνει χώρα η απεργία.

ποιοι είναι λοιπόν αυτοί που καταγγέλουν για εκβιασμό; μου φαίνεται ότι πρόκειται για τους πιο σιχαμένους εκβιαστές που έχω δει ποτέ. ούτε στη φυλακή δεν υπάρχει τόση ωμή ψυχολογική βία και εκβιασμός. τι να πρωτοθυμηθώ; ευρώ ή δραχμή, ζωή ή θάνατος, πληρωμή φόρων ή φυλάκιση, συμμόρφωση ή δίωξη, υποταγή ή κλωτσιά στο μηχανάκι σου παλιομαλάκα πιτσιρικά, κωλοφίλημα (και μιλάμε για κώλο σαμαρά, μην πάει το μυαλό σας) ή απαγγελία κατηγορίας για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση… κι άλλα τέτοια χαριτωμένα. είναι αυτοί που, αφού έχουν κάνει πάρτι τη μιζέρια μας, αφού έχουν εξασφαλίσει την στρεβλωμένη (μεν) ζωούλα (ωστόσο) τους, έχουν την απαίτηση να κάθονται και στο σβέρκο μας κανονικά και να μας νουθετούν: “φάγατε πολύ πριν, ψοφήστε τώρα”. πρόκειται για τους τύπους εκείνους που κρύβονται πίσω από ασυλίες και πουλάνε τσαμπουκά όπου σταθούν κι όπου βρεθούν υπεραμυνόμενοι των επιλογών που έφεραν τους ανθρώπους αυτού του τόπου στην σημερινή κατάσταση. πρόκειται για καταξιωμένους καταστροφείς, υποτελείς σε επιλογές και αποφάσεις που στόχο έχουν την απόλυτη ισοπέδωση μισθών και συντάξεων. πρόκειται για τους μεγαλύτερους θιασώτες ενός νεοαυταρχικού/φασιστικού μορφώματος που όμοιό του δεν είχαμε ποτέ.
η απεργία στο μετρό στο μεταξύ έρχεται σε μια συγκυρία απόλυτης εξουθένωσης των εργαζομένων. σε μια εποχή που η ανεργία φτάνει σε ύψη δυσθεώρητα. σε μια εποχή που τα όρια της ανθρώπινης ζωής κι αξιοπρέπειας έχουν βυθιστεί όσο πιο χαμηλά γίνεται. σε μια εποχή που η κοινωνική φροντίδα στις ευάλωτες ομάδες είναι πολυτέλεια. σε μια εποχή που έρχεται το ενιαίο μισθολόγιο να ισοπεδώσει ανθρώπους και ικανότητες και εμπειρίες μ’ έναν ολοκληρωτικό τρόπο. σε μια εποχή που η καταστροφή και το ξεπούλημα είναι ορατά. σε μια εποχή που η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε παραγωγή συκοφαντικών βίντεο. σε μια εποχή που οι χρυσαυγίτες μπάτσοι (με στολή ή χωρίς) οργιάζουν. σε μια εποχή που το πολιτικό ζητούμενο είναι βέβαια και σίγουρα η γενική απεργία, η ανατροπή της κυβέρνησης και η προσπάθεια διάσωσης εάν και εφόσον κατανοήσουμε όλοι ότι άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν.

μετά τα παραπάνω είμαι σε θέση να πω ότι στηρίζω με κάθε τρόπο την απεργία στο μετρό. κι ας έχουν γίνει συνδικαλιστικά ατοπήματα. ξέρετε, δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ευέλικτος στην παρούσα συγκυρία. κι ας είναι μπερδεμένα τα πράγματα εσωτερικά – δεν συμμετέχουν όλοι στην απεργία. κι ας είναι τρομακτική η επίδραση στον υπόλοιπο πληθυσμό – αυτός είναι κι ένας λόγος που ενδεχομένως αυτή η απεργία μπορεί να ακουστεί περισσότερο από άλλες. στηρίζω την απεργία επειδή επίσης περιλαμβάνει το αίτημα της υπογραφής συλλογικής σύμβασης την ώρα που η κυβέρνηση θέλει να κάνει τις συμβάσεις κουρελόχαρτα. στηρίζω την απεργία επειδή δεν την βλέπω σαν μια διεκδίκηση εξαίρεσης του μετρό από το ενιαίο μισθολόγιο αλλά σαν έναυσμα για μαζικότερη αντίσταση στην ολοκληρωτική λογική αυτής της εφαρμογής. επειδή η επίσημη προπαγάνδα μας έχει σερβίρει εδώ και λίγες μέρες τα άπειρα ψέματα περί υπέρογκων αμοιβών στο μετρό.

είναι ώρα για να παίρνει κανείς θέση, δεν είναι για αδιαφορία. είναι ώρα για αλληλεγγύη στους διωκόμενους. ώρα αλληλεγγύης στους διαμαρτυρόμενους. κι όσοι μιλούν για κομματικά μαγαζάκια θα ήταν καλό να μιλήσουν με αληθινούς εργαζόμενους στο μετρό. κι εκεί όπως κι αλλού έγιναν και μαλακίες προφανώς. ποιο είναι το θέμα τώρα; η εξόντωση της αντίστασης στο μετρό ή η εξάπλωσή της σε όλους τους χώρους δουλειάς; θα μπορούσε το συνδικαλιστικό όργανο του μετρό να προχωρήσει σε άλλες, περισσότερο αλληλέγγυες μορφές αντίστασης και διαμαρτυρίας; να μεταφέρει τους ανθρώπους δωρεάν παρανομώντας; ενδεχομένως ναι, από την άλλη δεν είμαι εγώ αυτός που θα τους πει τι να κάνουν κι ούτε είμαστε στην ιταλία του ’70.

τελικά τι είναι οι εργαζόμενοι στο μετρό επιστρέφοντας στο αρχικό ερώτημα; νομίζω ούτε καλοπληρωμένοι εκβιαστές και λαμόγια ούτε οι τρομεροί πρωτοπόροι επαναστάτες. απλά, πρόκειται για εργαζόμενους που διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους και ένα επίπεδο διαβίωσης πάνω από αυτό της απλής επιβίωσης (;) που προσπαθούν να μας επιβάλλουν.

εγώ έχω έναν λόγο παραπάνω να στηρίζω. όπως λίγοι κοντινοί μου ξέρουν λατρεύω τα μετρό όλου του κόσμου. όσοι τα φροντίζουν και τα κρατάνε ζωντανά και σε κίνηση έχουν την ολόψυχη συμπαράστασή μου

ΠΗΓΗ: paperback writer

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Το κυβερνητικό σύστημα της υποτέλειας, που εδώ και τρία χρόνια εκβιάζει τον ελληνικό λαό και επιχειρεί την μεγαλύτερη επίθεση ενάντια στη χώρα και τους εργαζόμενους, καταγγέλλει για εκβιασμό τους απεργούς της ΜΕΤΡΟ Α.Ε.

Το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης που επιλέγεται δεν μπορεί να εκπλήσσει κανέναν εργαζόμενο, εκτός ίσως από αυτούς που έχουν πέσει στη παγίδα της χειραγώγησης και του κοινωνικού αυτοματισμού της εξουσίας.

Αποτελεί συνέχεια στον πόλεμο κυριαρχίας και αυταρχισμού που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση ενάντια στην κοινωνία, με στόχο να περισταλούν οι ελευθερίες και τα δικαιώματα στην ανθρώπινη και αξιοπρεπή διαβίωση. Στον πόλεμο αυτόν οι κρατούντες έχουν επιστρατεύσει κάθε δυνατό εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου της κοινής γνώμης σε μια προσπάθεια δημιουργίας δαιμόνων και αποδιοπομπαίων τράγων.

Ο αγώνας ενάντια στους υποτελείς κυβερνήτες γίνεται πια μετωπικός. Ο αγώνας των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ είναι προσπάθεια όλων των εργαζομένων, καθώς αντιπροσωπεύει ένα στάδιο αντίστασης ενάντια στην εξαφάνιση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και αντικατάστασής τους με ένα νέο καθεστώς δουλοπαροικίας.

Παράλληλα, συνεχίζεται η πλήρης διάλυση και το ξήλωμα κάθε έννοιας του δημοσίου, ξεκινώντας από την Υγεία, την Κοινωνική Ασφάλιση, τις Συγκοινωνίες.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ, δηλώνει τη συμπαράστασή του στους απεργούς της ΜΕΤΡΟ Α.Ε και καλεί όλους τους συναδέλφους να βρεθούμε στο αμαξοστάσιο της ΜΕΤΡΟ Α.Ε. στα Σεπόλια (Λένορμαν και Λ. Κηφισού), μετά το τέλος της εργασίας μας.

O Πρόεδρος Ο Γραμματέας

Θανάσης Τζιούμπας Τάκης Χαλδαίος

Απεργία ή Βαρβαρότητα

Της Λαμπρινής Θωμά

Tα ΜΑΤ- ΜΜΕ, τα γνωστά-άγνωστα ιδεολογικά ΜΑΤ του Μνημονίου, επιτίθενται από ραδιοφώνου, διαδικτύου και τηλεοράσεως, με κάθε αφορμή, στους απεργούς και το δικαίωμα στην απεργία.labrinifoto1358983083

Ειδικά όταν πρόκειται για τους απεργία σε βασικές υπηρεσίες, όπως το μετρό, η προπαγάνδα προς το κοινό της ενημέρωσης είναι διαρκής και επίμονη, με κάθε απεργία να παρουσιάζεται ως απλά και μόνο «ταλαιπωρία». Τουλάχιστον, τελευταία, είναι αλήθεια, οι ευφυέστεροι εξ αυτών αποφεύγουν τη λούμπα του “εμποδίζουν τον κόσμο να πάει στη δουλειά του” (διότι, προφανώς, μεγάλη μερίδα του κόσμου θα σκεφτεί: “ Ποια δουλειά του/μου;”).

Οι απεργίες παρουσιάζονται έτσι ως Το Κακό, το «εμπόδιο στην ανάπτυξη», ενώ τα όποια προβλήματα αυτές προκαλούν υπερτονίζονται. Σπάνια και σε στυλάκι “ειρήσθω εν παρόδω και κάτσε να καλύψουμε λίγο τα νώτα μας” θα αναφερθούν τα ΜΑΤ- ΜΜΕ στα αιτήματα των απεργών. Αιτήματα τα οποία, στους καιρούς που ζούμε, δεν αφορούν πια κάποια «τεμπέλικη συντεχνία», αλλά όλο τον κόσμο της εργασίας.

Αυτές οι παρεμβάσεις των ΜΑΤ-ΜΜΕ, βέβαια, εμφανίζονται κυρίως στις απλές ενημερωτικές εκπομπές και στήλες. Γιατί όπου ο κυβερνητικός δημοσιογράφος διαθέτει στήλη γνώμης ή εκπομπή, οι τόνοι ανεβαίνουν και η επίθεση σανιδώνει το γκάζι. Ξαναστήνεται εκεί το παραμύθι με τον εκάστοτε καλό ήρωα Στουρνάρα, τους αιτίους των προβλημάτων του (τεμπέληδες, βολεμένους και, άκουσον άκουσον Αξιοπρεπώς Αμειβομένους!) εργαζόμενους, τον κακό λύκο της αριστεράς και όλη τη λερναία ύδρα του ψεύδους που τρία χρόνια τώρα καταπίνει αχόρταγα κάθε προσπάθεια να σηκώσουμε κεφάλι.

Οι παραπάνω τουλάχιστον είναι οι φανεροί αντίπαλοι κάθε απεργίας. Πολύ πιο ύπουλος και επικίνδυνος είναι ο «εσωτερικός εχθρός»: τσιράκια της εργοδοσίας, εαυτούληδες, απλοί εργαζόμενοι με νεοφιλελεύθερο στόκο, απ’ όλα έχει ο μπαξές. Και βεβαίως μέρος της συνδικαλιστικής ηγεσίας, που αναλαμβάνει την τρομοκράτηση των εργαζομένων ή τον περιορισμό των αιτημάτων τους, υποσκάπτοντας κάθε αγώνα σε αυτή την περίοδο φόβου και ανησυχίας για την ίδια την εργασία. Αυτά όμως, άλλη φορά. Προς το παρόν και ανακεφαλαιώνοντας: αν ως τώρα η απεργία ήταν κλασσικό κακό για ξόρκισμα μεταξύ τρίτου και τέταρτου ουίσκυ στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα ή και “εκφυλισμένη διαδικασία” στις θέσεις πολλών σκεπτικιστών, σήμερα, που γίνεται τελευταίο καταφύγιο και όπλο των περισσοτέρων από μας, η απεργία είναι πια μείζων στόχος της λάσπης των ΜΑΤ- ΜΜΕ και οι απεργοί ο πρώτος στόχος κατασυκοφάντησης.

Και ενώ τα ΜΑΤ-ΜΜΕ επιτίθενται, το κομμάτι της συστημικής αριστεράς και των καλοθρεμμένων παρατρεχάμενων των «κέντρων αποφάσεων» σιωπά και σκύβει το κεφάλι ή επιδίδεται στο «στρίβειν δια του μαξιμαλισμού». «Αριστεροί», ξένοι με ή αδιάφοροι για το χώρο της εργασίας, αντί να πολεμούν ολόκληρο το νεοφιλελεύθερο σύστημα αρκούνται στο να παλεύουν τον “φασισμό” παρέα με το Βενιζέλο.

Άλλοι πάλι, ανακαλύπτουν και προπαγανδίζουν το «δικαίωμα στην εργασία». Όχι, δεν εννοούν το δικαίωμα στην εργασία των στριμωγμένων με την πλάτη στον τοίχο εργαζόμενων. Ούτε το δικαίωμα στην εργασία των απολυμένων και των ανέργων. Σε μια απογείωση της οργουελιανής αντιστροφής, μάχονται για το «δικαίωμα στην εργασία» των απεργοσπαστών.Ναι, σοβαρολογούν.

Κι ενώ από την μεριά των ΜΑΤ- ΜΜΕ ο αγώνας εναντίον όλων μας, και των απεργών, είναι λυσσαλέος, απέναντί τους δεν έχουμε απαντήσει αντίστοιχα όσοι έχουμε φωνή. Δεν έχουν βρεθεί παρά ελάχιστοι δημοσιογράφοι έτοιμοι να στρατευτούν όπως ποτέ άλλοτε δίπλα στους απεργούς και ενάντια στην κατοχική κυβέρνηση, τη μνημονιακή πολιτική.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, και δε φταίει μόνο που μου πάνε τα χακί: Η απεργία είναι ένδειξη πολιτισμού. Αποτελεί κορυφαία κατάκτηση της δημοκρατίας και απόδειξη της ανωτερότητας των λαϊκών πολιτισμών έναντι του “πολιτισμού” της πατέντας και του κέρδους που υποβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός σε όλους μας.

Καλύτερα, η απεργία είναι πολιτισμός: λέει πως είσαι έτοιμος να πεινάσεις, να χάσεις σε προσωπικό επίπεδο, να δώσεις από το υστερημά σου για το δίκαιο, για την αλληλεγγύη, για την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο. Ακόμα παραπάνω: η απεργία αποτελεί δείκτη ελευθερίας. Να θυμάται ο εσμός των νεοφιλελευθέρων πως δε μπορεί να κόπτεται υπέρ του δικαιώματος της απεργίας στις χώρες όπου αυτό απαγορεύεται την ώρα που το αρνείται σε όσους απεργούν στη χώρα του.

Ούτε βέβαια αποτελεί η απεργία κάτι το ξεπερασμένο, το οποίο τάχα μόνο στην Ελλάδα διατηρούμε ακόμα, όπως μας διαβεβαιώνουν τα επαρχιώτικα παπαγαλάκια. Ας ανοίξουν τις διεθνείς ειδήσεις, και ας τολμήσουν να το επαναλάβουν στους Ισπανούς, τους Ιταλούς, τους Βρετανούς, τους Γάλλους ή και στους Αμερικανούς απεργούς.

Η απεργία είναι η στιγμή που ζητάμε να ακουστεί η φωνή μας, με τον πλέον πολιτισμένο τρόπο. Χωρίς να καταφεύγουμε στη βία που τόσο τρομάζει την εξουσία (και που, προσωπικώς, ομολογώ ότι δεν καταδικάζω από όπου και αν προέρχεται), χωρίς να σταματάμε να υπάρχουμε μες στο σύστημα που η εξουσία επέλεξε για μας, απαντάμε στα αφεντικά μας. Τα οποία ουδέποτε υπήρξαν κοινωνικοί μας εταίροι, ό,τι κι αν λέει η εκάστοτε κυβέρνηση και ακόμη περισσότερο ό,τι κι αν λέει η σημερινή.

Η απεργία είναι μια υπενθύμιση ότι όλοι αυτοί οι αριθμοί τους οποίους διαχειρίζεται η κυβέρνηση κρύβουν κάποιους ανθρώπους πίσω τους που δουλεύουν γι’ αυτούς. Ανθρώπους που δεν είναι απλά ένα γρανάζι το οποίο μπορούν οι «ρυθμιστές της μηχανής» να αλλάζουν όποτε τους στενοχωρούν οι δείκτες ανάπτυξης και οι δείκτες του χρηματιστηρίου. Ανθρώπους που δεν είναι αναλώσιμοι.

Γι’ όλα αυτά, η απεργία είναι η στιγμή που διαχωρίζει την ήρα απ’ το στάρι όχι μόνο σε κοινωνικό/ οικονομικό επίπεδο αλλά και μες στο ίδιο το χώρο της εργασίας: είναι η στιγμή που μαθαίνεις ποιος είσαι και ποιοι στέκονται δίπλα σου, ποιος ξεπουλιέται και ποιός προδίδει, η στιγμή που αποφασίζεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Είναι η στιγμή στην οποία οι φτηνοί, οι ολίγοι και οι παρτάκηδες είναι τόσο ξεκάθαρα ορατοί όσο και οι γενναίοι, οι γνήσιοι κι οι αληθινοί.

Δεν αγωνιζόμαστε, ως απεργοί, ούτε για τα χρήματα, ούτε για τη «νίκη». Ακόμη και αν μες στα αιτήματά μας είναι και οικονομικά αιτήματα, απεργούμε και μπαίνουμε στο μάτι του κυκλώνα για πολύ περισσότερα και πολύ σημαντικότερα. Δε θυσιάζουμε το εισόδημά μας μόνο για να συντηρήσουμε κάτι ψίχουλα που θα μας πετάξει η εργοδοσία ή η κυβέρνηση. Απεργούμε γιατί έχουμε ανάγκη να φωνάξουμε “Ως Εδώ!”.

Είτε κερδίσουμε, είτε χάσουμε, ο αγώνας είναι αναγκαία συνθήκη εκείνου του λυτρωτικού “κάναμε ότι μπορούσαμε” προς εαυτούς αλλά και προς τους ερχόμενους. Αν δεν αγωνιστείς είσαι χαμένος έτσι κι αλλιώς ― και οι μπαρουτοκαπνισμένοι εργάτες της Αγγλίας το έχουν σύνθημα: «If you don’t fight, you lose». Κι αυτό που χάνουμε είναι κέρδος για τον αντίπαλο και τον εχθρό. Αν σήμερα ρωτήσεις οποιονδήποτε ανθρακωρύχο του ’84, από κείνη τη μεγάλη, θρυλική απεργία που θεωρήθηκε “χαμένη” αν και γέννησε αλήθεια, ομορφιά, αλληλεγγύη και τέχνη, αν τον ρωτήσει αν μετανοιώνει, αν θα ήθελε κάτι να είχε γίνει αλλιώς, θα εισπράξει το πιο ηχηρό “Όχι”.

Σήμερα, λοιπόν, που έχουμε χάσει τόσα γιατί δεν αγωνιστήκαμε, σήμερα που κατακτήσεις πληρωμένες με αίμα και θυσίες γενεών και γενναίων έχουν πέσει, με τη δικαιολογία της Κρίσης, βορά της πλέον απεχθούς και μισάνθρωπης έκφρασης του καπιταλισμού, η απεργία γίνεται και μονόδρομος. Φτάσαμε στο σημείο “Δεν πάει άλλο” – εκεί που οι συνθήκες προστάζουν, ουρλιάζουν πως χρειάζεται Γενική Απεργία Διαρκείας. Εμείς και οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς και οι εργάτες των ναυπηγείων και και και… Εμείς ο κόσμος της εργασίας έχουμε όπλο ακριβώς αυτήν: την Εργασία. Ας τους τη στερήσουμε συνολικά και άμεσα, συστοιχισμένοι. Γενική Απεργία τώρα.

Η Λαμπρινή Χ. Θωμά είναι εργαζόμενη που οφείλει την εργασία της στην αλληλεγγύη και την απεργία των συναδέλφων της. Είναι, επίσης, πολίτης που χρησιμοποιεί συχνά το μετρό και τελεί απολύτως αλληλέγγυα με τους εργαζομένους στα μέσα μαζικής μεταφοράς και κάθε άλλο απεργό. Εύχεται τα καλύτερα στον απεργιακό τους αγώνα και θυμίζει ότι ιστορικά είναι πολλές οι φορές που οι απεργοί των λαϊκών μέσων μεταφοράς και οι ανθρακωρύχοι υπήρξαν οι πρωτοπόροι και νικηφόροι οδηγοί του κινήματος.

Λαμπρινή Θωμά