Θα μας πάρουν αλήθεια τα σπίτια οι τράπεζες;- του Παναγιώτη Μαυροειδή.

 Γράφει ο Παναγιώτης Μαυροειδής

Η  πρόσφατη ρύθμιση σχετικά με τα δάνεια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, φέρνει στην επιφάνεια μεταξύ των άλλων και τη συζήτηση για την ατομική  ιδιοκτησία και περιουσία.

Είναι γνωστό ότι εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά είναι εκτεθειμένα σε μικρά ή μεγάλα 1στεγαστικά δάνεια, έχοντας θέσει ως υποθήκη σπίτια ή άλλα ακίνητα.

Το 25% από αυτά τα δάνεια είναι ήδη στο κόκκινο, δηλαδή υπάρχει αδυναμία ομαλής αποπληρωμής των δόσεων. Τόσο ο νόμος Κατσέλη, όσο και οι πρόσφατες ρυθμίσεις, προσφέρουν, υπό όρους, κάποιες ελαφρύνσεις, που κυρίως αφορούν επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής με μείωση του ποσού των δόσεων, ενώ δεν επιτρέπονται (ακόμη) οι πλειστηριασμοί σε δάνεια σε ακίνητο αντικειμενικής αξίας κάτω των 180.000 ευρώ.

Όλοι φυσικά γνωρίζουν πως οι ρυθμίσεις αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό, καθώς η σκληρή πραγματικότητα της ξεσαλωμένης ανεργίας και των γλίσχρων μισθών, βοά πως τα δάνεια δεν πρόκειται τελικά να πληρωθούν.

Συνεπώς τι θα γίνει;

Μάλλον δεν υπάρχουν πολλοί που να πιστεύουν ότι θα χαριστούν τα δάνεια, ούτε ότι θα μοιραστούν  κατασχεμένα σπίτια κακο-πληρωτών σε έντιμους φτωχούς.

Πουλώντας τα ‘’κόκκινα’’ δάνεια;

Δε μπορεί όμως να μείνει έτσι η κατάσταση, καθότι, όπως το θέτει και σχετική έκθεση του ΔΝΤ, στόχος των τραπεζών είναι η απομόχλευση, δηλαδή να κλείσει η «ψαλίδα» ανάμεσα στα δάνεια και τις καταθέσεις. Θα επιδιώξουν, ο δείκτης δάνεια προς καταθέσεις να διαμορφωθεί στο 90% με 100% αντί του 122% που είναι σήμερα. Αναλυτές του ΔΝΤ σημειώνουν πως η αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων διαβρώνει τα κεφαλαιακά αποθέματα των τραπεζών και δημιουργεί αβεβαιότητες για τα πιστωτικά ιδρύματα.

Ακούγονται σκέψεις για μερικό ‘’κούρεμα’’ των δανείων, με ταυτόχρονη πώληση των ‘’κόκκινων’’ εξ αυτών από τις ελληνικές τράπεζες σε ξένα funds ή και σε μια νέα ‘’ελληνική’’ υπερ-τράπεζα, που θα διαχειριστεί σε άλλη βάση το ‘’έχειν και κατέχειν’’ της.

Αυτό θα  προκαλέσει ασφυκτικές πιέσεις σε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις, καθώς θα κληθούν να αποπληρώσουν τις καθυστερούμενες οφειλές τους, διαφορετικά θα κατασχεθούν τα ακίνητα που έχουν υποθηκεύσει. Τα κριτήρια που θα χρησιμοποιηθούν για την είσπραξη των δανείων θα είναι φυσικά, καθαρά χρηματοοικονομικά και όχι κοινωνικά.

Μα αποτελεί λύση για την όποια τράπεζα ή άλλο χρηματοπιστωτικό γύπα ο πλειστηριασμός; Έτσι σκέφτεται αρκετός κόσμος, με την κρυφή ελπίδα, πως η αδυναμία πώλησης των κατασχεμένων σπιτιών, θα αποτρέψει τις τράπεζες από το να τους πετάξουν έξω.

Αυτό  έχει κάποια βάση, χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν χιλιάδες άλλων χωρών ή φραγκάτοι έλληνες, που θα ενδιαφερόντουσαν να αγοράσουν ένα φτηνό τελικά σπίτι στην Ελλάδα. Όχι φυσικά σε μια πολυκατοικία στο Πέραμα, αλλά σε πολλές τουριστικές περιοχές.

Δεν αποτελεί ωστόσο μονόδρομο αυτή η κατεύθυνση για τις τράπεζες. Κάλλιστα μπορεί να δουλέψει αποδοτικά για αυτές η μακροχρόνια μίσθωση, ας πούμε για 100 χρόνια. Μετατρέποντας έτσι τον υποτιθέμενο ιδιοκτήτη σε έναν εφ’ όρου ζωής- αλλά και μετά θάνατο- αιχμάλωτο νοικάρη, που δε θα έχει και τη δυνατότητα να μετακινηθεί και να αλλάξει σπίτι.

Οι κόποι και οι αυταπάτες μιας ζωής πάνε …χρηματιστήριο

Υπάρχουν και άλλες λύσεις όμως. Ας φανταστούμε ότι τα ακίνητα,  που θα κατέχει ο όποιος χρηματοπιστωτικός γύπας,  τιτλοποιούνται και διαμορφώνεται μια αγορά αξιών ακινήτων. Με τιμές μάλιστα εκκίνησης πολύ χαμηλά σε σχέση με τις αντικειμενικές αξίες ή τις (θεωρητικές) τιμές αγοράς- πώλησης. Στην περίπτωση αυτή, δεν θα πωλούνται ακριβώς  σπίτια, αλλά προσδοκία αποδόσεων. Θα διαμορφωθεί δηλαδή μια  αγορά  μετοχών με την αναμονή βραχυπρόθεσμων κερδών, κατά τα γνωστά  χρηματιστηριακά πρότυπα, για τη συσσώρευση και αρπαγή χρήματος, μια και όπως λέει και ο Μητσοτάκης ‘’ο κόσμος τελικά ξεχνάει’’.

Σε όλες τις παραλλαγές που εκτέθηκαν ή και σε άλλες που υπάρχουν, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο, που βαραίνει τελικά: Τα σπίτια δεν ανήκουν σε αυτούς που μένουν μέσα και πληρώνουν δάνεια, αλλά στις τράπεζες. Τελεία και παύλα.

‘’Αφού δεν πήρες αύξηση, πήρες δάνειο…’’

‘’Ας πρόσεχαν, ας μην ανοίγονταν πιο πέρα από εκεί που θα μπορούσαν, αλλά έτσι είναι ο έλληνας,  επιπόλαιος και μετά του φταίνε οι άλλοι’’, θα πουν πολλοί. Πάντα μιλώντας για τους άλλους, όχι για τον εαυτό τους.

Είναι έτσι όμως; Είναι θέμα μόνο και κυρίως ατομικής καταναλωτικής συμπεριφοράς και επιλογής;

Όπως πάντα πρέπει να κοιτάμε τη μεγάλη εικόνα, και όχι να κρίνουμε κατά περίπτωση, από τον κυρ-Μήτσο ‘’που έκανε βλακεία’’.

Κατά την περίοδο 1994-2009,  η  στεγαστική πίστη ως ποσοστό του ΑΕΠ, από  3,8% το 1994,  διαμορφώθηκε στο 33,9% το 2009, ενώ η καταναλωτική πίστη ως ποσοστό του ΑΕΠ από 0,9% το 1994 έφτασε το 16,5% το 2009! Η τραπεζική χρηματοδότηση προς τις επιχειρήσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ  περίπου διπλασιάστηκε (από 22,5% το 1994 σε 46,7% το 2009).

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα ελληνικά νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είχαν πολύ μικρή έκθεση στο δανεισμό πριν τη δεκαετία του 2000, η οποία  άρχισε να αυξάνεται από την υιοθέτηση  του ευρώ ως  αποτέλεσμα των χαμηλών επιτοκίων και των φορτικών και παραπλανητικών τακτικών των τραπεζών.

Και πάλι όμως αυτό δε μας δίνει όλη την εικόνα.  Στην Ελλάδα άραγε δανειστήκαμε υπερβολικά και ασυλλόγιστα, σε σχέση με τον ανεπτυγμένο κόσμο;

Το ακριβώς αντίθετο ισχύει!

Ο δανεισμός των νοικοκυριών στην Ελλάδα,  παραμένει  πάντα κάτω από το μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως μας δείχνει και ο επόμενος συγκριτικός πίνακας.

Αν μπορούμε να παρατηρήσουμε κάτι εδώ, εκτός από το γεγονός ότι ο δανεισμός για στέγη στην Ελλάδα είναι χαμηλότερος, είναι πως τα πράγματα χειροτέρεψαν ριζικά ως προς αυτό, ακριβώς όταν γίναμε ευρω-παίοι και όχι όταν ήμασταν εκτός ευρώ!

Γιατί όμως υπάρχει αυτός ο δανεισμός; Είναι κυρίως ζήτημα πλάνης; Τα επιστημονικά δεδομένα και τα πραγματικά στοιχεία, άλλα μας λένε. Η εξέλιξη του  καθαρού  κοινωνικού μισθού που ισούται με τη διαφορά ανάμεσα στα οφέλη που αποκομίζουν οι μισθωτοί εργαζόμενοι από τις κρατικές δαπάνες σε χρήμα (συντάξεις, επιδόματα ανεργίας, κα) ή σε συλλογική κατανάλωση (υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης, πολιτισμού, κα), και στους φόρους τους οποίους πληρώνουν στο κράτος, φωτίζει αρκετά τα πράγματα.

Για όλη τη διάρκεια της περιόδου 1995-2008 ο καθαρός κοινωνικός μισθός σε όλες τις νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες ήταν αρνητικός, κάτι που σημαίνει ότι η εργατική τάξη συστηματικά επιδοτούσε το κράτος  και το κεφάλαιο. Στην Ελλάδα μάλιστα ο καθαρός κοινωνικός μισθός ήταν περισσότερο αρνητικός από ότι σε όλες τις άλλες χώρες. (Διαβάστε αναλυτικότερα:  Όψεις της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, Θανάσης Μανιάτης )

Για να το πούμε σε άλλη γλώσσα: ‘’Αφού δεν πήρες αύξηση, πήρες δάνειο…’’

Στον υπόλοιπο κόσμο τι γίνεται άραγε;

Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, το χρέος των νοικοκυριών έπαιρνε εκρηκτικές διαστάσεις σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Κατά τη δεκαετία του 1980,  το οικιακό χρέος στη Γερμανία ανερχόταν στο 59% του ΑΕΠ, στις ΗΠΑ στο 52%, στην Ιαπωνία στο 60%, στην Ολλανδία 43%, στην Αυστρία στο 41% ενώ κατά τη δεκαετία του 1990 τα ποσοστά για τις παραπάνω χώρες ήσαν στη Γερμανία 61%, στις ΗΠΑ στο 64%, στην Ιαπωνία στο 82%, στην Ολλανδία 49%, στην Αυστρία στο 41%. Το 2000 το οικιακό χρέος στην Ελλάδα ανερχόταν στο 20% παραμένοντας πάντα το χαμηλότερο μεταξύ των χωρών του παραπάνω πίνακα εξαιρουμένης της Αυστραλίας. (Διαβάστε αναλυτικότερα: Ποιοι ζούσαν με δανεικά τελικά; Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος)

Ας το πιάσουμε λοιπόν ξανά από την αρχή το ζήτημα, εξετάζοντάς το πιο σφαιρικά. Στην ουσία, ο κυρ-Μήτσος στην Ελλάδα ή ο Φρανσουά στη Γαλλία, εργάτης, άνεργος, μικρο-αγρότης ή μικρέμπορος, όλοι αυτοί, με τις αρετές τους και τις αυταπάτες τους, αλλά και με  το δικαίωμα στην ελπίδα  για μια καλύτερη ζωή, κινούνται μέσα σε ένα πλαίσιο. Αυτό, σε μεγάλο βαθμό, έχει οριστεί από ευρύτερες αλλαγές στο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον του καπιταλιστικού γίγνεσθαι.

Πρόκειται για μια περίπου ενιαία διαδικασία, που εκκινεί από τη μεγάλη κρίση για τον καπιταλισμό τη δεκαετία του 1970 και με ιδιορρυθμίες και χρονικές υστερήσεις ή παραμορφώσεις λόγω της ταξικής διαπάλης, αποκρυσταλλώνεται προοδευτικά σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.  Μέχρι να παροξυνθεί με εκρηκτικό τρόπο, με τη μεγάλη κρίση του 2007-2009, αρχής γινομένης με τα ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ.

Η κρίση υπερ-συσσώρευσης, η τάση για πτώση του ποσοστού κέρδους, οδηγούν σε δυσκολία αξιοποίησης της μάζας των καπιταλιστικών κερδών. Η αντίδραση στην κατιούσα πορεία, απαιτεί αντίρροπα μέτρα στην τάση για πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους. Αυτό,  μεταξύ άλλων, προβλέπει  ταξικές πολιτικές αποφάσεις από καπιταλιστικά κράτη και αστικές κυβερνήσεις, όπως μείωση μισθών και γενικά κόστους εργασίας και αποφασιστική μείωση φορολογίας στο κεφάλαιο.

Ας το τρέξουμε λίγο αυτό.

Μεταφορά ιδιοκτησίας, κλοπή πόρων και χώρων διεκδίκησης

Οι μικρότεροι μισθοί οδηγούν στην ανάγκη καταναλωτικού και στεγαστικού δανεισμού, πόσο μάλλον όταν, παράλληλα, τα δημόσια προγράμματα στέγασης εκφυλίζονται προοδευτικά.

Η μειωμένη φορολογία κεφαλαίου οδηγεί σε αυξημένα κρατικά ελλείμματα αλλά και σε δυνατότητα αποθησαυρισμού από τους επιχειρηματίες, σε συνθήκες μάλιστα ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων.

Τόσο τα νοικοκυριά, όσο και τα κράτη θα προσφύγουν »αναγκαστικά» σε δάνεια, τα οποία  θα τα προσφέρει το κεφάλαιο, μέσω της σύμφυσής του με το εθνικό και διεθνές τραπεζικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αλλά τελικά, τα δάνεια πάντα δίνονται με υποθήκες. Ότι ισχύει για τα νοικοκυριά  με τις υποθήκες για στεγαστικά δάνεια, ισχύει και για τα κράτη στο πλαίσιο των δανειακών συμβάσεων με το ΔΝΤ ή/και τις κάθε τύπου τρόικες. Έτσι είδαμε σε μια νύχτα όλη η δημόσια περιουσία στην Ελλάδα, όπως και σε τόσες άλλες χώρες, να εγγράφεται στο ενεργητικό μιας ανώνυμης εταιρείας (ΤΑΙΠΕΔ), για να ξεπουληθεί ή υποθηκευτεί.

Να λοιπόν ποια μηχανή δουλεύει μπροστά στα μάτια μας: Διαρκής μετατόπιση ιδιοκτησίας, όλο και σε λιγότερα χέρια.

Μπορεί κανείς να παρουσιάσει στοιχεία ανά κλάδο και χώρα για αυτό το μεγάλο μετασχηματισμό στο ζήτημα της ιδιοκτησίας, στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της καταλήστευσης των εργαζομένων και της φύσης. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός σε αυτό το σημείωμα. Ας θυμηθούμε μόνο πως σε μια  νύχτα εκατομμύρια υποθηκευμένα χωράφια και χωραφάκια μικρομεσαίων αγροτών, βρέθηκαν στα χέρια του Σάλλα και της Τράπεζας Πειραιώς με την ιδιωτικοποίηση της Αγροτικής Τράπεζας. Και ας προσθέσουμε τις μεγάλες κινητοποιήσεις σε Γαλλία και Βέλγιο, των εργαζομένων στις χαλυβουργίες της Arcelor-Mittal, ενθυμούμενοι ότι ο Ινδός μεγιστάνας Mittal, από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, μάζεψε μέσα σε 20 χρόνια τη μεγάλη πλειοψηφία των χαλυβουργείων σε Ανατολική κυρίως, αλλά και Δυτική Ευρώπη, για να τα φουντάρει στη συνέχεια ένα –ένα σκορπώντας απολύσεις και κοινωνική ερήμωση.

Ο καπιταλισμός, σε αντίθεση με τα εγχειρίδια για αρχαρίους των απολογητών του, δεν είναι γενικά υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας, δηλαδή υπέρ του ‘’δικαιώματος’’ να έχει κάποιος  εργοστάσιο, αγελάδα ή σπίτι. Είναι υπέρ της καπιταλιστικής  ιδιοκτησίας, αξιοποίησης και ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου.

Έτσι λοιπόν, αυτό που βλέπουμε είναι η μαζική καπιταλιστική απαλλοτρίωση του αποτελέσματος της προσωπικής ή ευρύτερης κοινωνικής εργασίας. Πρόκειται για μια διπλή κίνηση, με το ίδιο ταξικό πρόσημο. Από κάτω προς τα πάνω, εσωτερικά σε κάθε χώρα και από το τοπικό/εθνικό πεδίο στο υπερτοπικό/παγκόσμιο σε ευρύτερο πλαίσιο.

Οι περιουσίες και οι πόροι αφαιρούνται, μαζί με τους χώρους διεκδίκησης τους, με καταιγιστικό τρόπο, στη μεγάλη επιχείρηση ανασυγκρότησης του καπιταλισμού. Πρόκειται όχι μόνο για κλοπή του παρόντος, αλλά και του μέλλοντος. Της προοπτικής για μια άλλη ζωή, μιας και ο καπιταλισμός έχει αναπτύξει ιδιαίτερα τη χρονική διάσταση  δράσης του, αγοράζοντας,  καταλαμβάνοντας και προεξοφλώντας την επόμενη μέρα και χρόνο. Τι άλλο είναι μια υποθήκη, ή μια κλειστή πατέντα ή ο έλεγχος των σπόρων;

*Το άρθρο γράφηκε για το τεύχος 28 του ηλεκτρονικού περιοδικού baboushka

«Οικονομική Κρίση και Ψυχική Υγεία» – @Ρουφ, Κεραμεικός, Αθήνα, 17/02

Κοινή Εκδήλωση , Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης: «Οικονομική Κρίση και Ψυχική Υγεία» – Κεραμεικός, Αθήνα, 17/02

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013, ώρα: 6.30μμ.
Εκδήλωση με θέμα: «Οικονομική Κρίση και Ψυχική Υγεία: Απ’ τον φόβο και την παθητικότητα προς μια ψυχολογία της αντίστασης και της διεξόδου».
Ομιλητές:
– Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, Διευθυντής Ψυχίατρος, ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων
– Μαρία Κακογιάννη, Ψυχολόγος, ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων
– Δέσποινα Δημητριάδη, Δικαστική Επιμελήτρια
– Γιώργος Λεχουρίτης, Ψυχολόγος, Κέντρο Πρόληψης Δήμου Αθηναίων
Συντονίζει η Βασιλική Κατριβάνου, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.
Οργάνωση:
Ανοιχτός κοινωνικός χώρος @Ρουφ, Ανδρονίκου 18 και Κων/πόλεως 10 (μετρό Κεραμεικός)
Συνδιοργάνωση:
– Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση
– Σωματείο των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων

Επιστρέφουμε στην προϊστορία του εργατικού δικαίου…

του Άρι Καζάκου
Για να μπορούμε να κάνουμε μια ακριβή αποτίμηση των μνημονιακών νομοθετικών μέτρων στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων τα τελευταία τρία χρόνια, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε την ιστορία από τη “γένεση”.blindtrim1000

Ο συνδικαλισμός γενικά είναι ο τρόπος που έχουμε οι εργαζόμενοι και γενικότερα η κοινωνία να μη γινόμαστε δούλοι της ανάγκης βιοπορισμού και να μην υποτασσόμαστε στην ισχύ και τη βία του ισχυροτέρου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, με την καταστροφή του συστήματος Συλλογικών Διαπραγματεύσεων και της Διαιτησίας, το κέντρο βάρους για τη ρύθμιση των όρων εργασίας έχει μετατοπιστεί από το συλλογικό στο ατομικό επίπεδο, πρακτικά στην εξουσία υπαγόρευσης του εργδότη.

Το σχέδιο για την τροποποίηση του Ν. 1264 θα αποτελέσει, αν υλοποιηθεί, ένα χειρουργικό χτύπημα στο βασικό συνδικαλιστικό δικαίωμα (τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του συνδικαλισμού) και στο δικαίωμα απεργίας.

Το δικαίωμα των εργαζομένων να είναι ενεργητικά και όχι παθητικά υποκείμενα στη διαδικασία ρύθμισης των όρων εργασίας πλήττεται καίρια. Μιλώντας για συνδικαλιστικά δικαιώματα, θα πρέπει να έχουμε στον νου μας ότι δεν καλλιεργούμε ένα είδος νομικού φετιχισμού, αλλά ότι αναφερόμαστε ευθέως και αμέσως στους υλικούς όρους αξιοπρεπούς ύπαρξης – διαβίωσης.

Χωρίς τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, επιστρέφουμε στην προϊστορία του εργατικού δικαίου. Από ορισμένες πλευρές προβάλλεται η καταχρηστική άσκηση δικαιωμάτων, όπως του δικαιώματος της απεργίας, για τη δικαιολόγηση των μνημονιακών μέτρων. Ωστόσο, ο συνδικαλισμός συνυφαίνεται τόσο στενά με τους υλικούς όρους αξιοπρεπούς διαβίωσης, ώστε θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε: Όπως όταν ο αέρας είναι μολυσμένος δεν παύουμε να αναπνέουμε, αλλά προσπαθούμε να τον καθαρίσουμε, έτσι και με τον συνδικαλισμό. Αν και, μιλώντας για κατάχρηση, ο νούς μας θα πρέπει να πάει κυρίως σε όλη την παρασιτική και διαπλεκόμενη λειτουργία των επενδυτικών και των παραδοσιακών τραπεζών, αυτού που κατ’ εφυμησμόν ονομάζεται αγορά, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με την πραγματική οικονομία.

*Ο Άρις Καζάκος είναι καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

 πηγή: alterthess

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – Γ.Σ για ΣΣΕ.

Συνάδελφοι,

σε μια χρονική στιγμή που προωθείται η ακύρωση μια σειράς βασικών αρχών του εργατικού δικαίου ώστε να συντελεσθεί η συνολική κατάρρευση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων, η υπογραφή της ΣΣΕ στον Οργανισμό αποτελεί μια θεμελιώδη επιδίωξη του Συλλόγου εργαζομένων ΚΕΘΕΑ.announcementicon

Έπειτα από τις τελευταίες Γενικές Συνελεύσεις και τις διεργασίες που ακολούθησαν σας γνωστοποιούμε οκτώ βασικές κατευθύνσεις διεκδικήσεων που προέκυψαν.

Τα επτά βασικά αιτήματα είναι τα εξής:

1. Ένταξη στη ΣΣΕ του ΚΕΘΕΑ όλου του προσωπικού της Μονάδας γραφικών τεχνών Σχήμα και Χρώμα με πλήρη εφαρμογή των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που προκύπτουν από αυτή.

2.Ένταξη στο Πρόγραμμα Υγείας  του συνόλου του προσωπικού αορίστου χρόνου, ανεξαρτήτως ωρών απασχόλησης στον οργανισμό.

3.Αύξηση των ημερών της άδειας ειδικών συνθηκών, οι οποίες καθορίζονται ως εξής:

  • Θεραπευτικό προσωπικό που εργάζεται στις φυλακές και το street work 7 ημέρες
  • Θεραπευτικό προσωπικό  που εργάζεται στις υπόλοιπες μονάδες 5 ημέρες
  • Προσωπικό Πρόληψης, Εκπαίδευσης, Έρευνας, Διοίκησης, Τεχνικό και Επιμορφωτές, που εργάζεται σε Προγράμματα ή σε ανεξάρτητες Μονάδες στις οποίες έχει άμεση πρόσβαση ο εκάστοτε πληθυσμός – στόχος, 3 ημέρες
  • Προσωπικό των παραπάνω κατηγοριών που εργάζεται σε Μονάδες ή Τμήματα διοίκησης στα οποία δεν έχει άμεση πρόσβαση ο εκάστοτε πληθυσμός – στόχος, 2 ημέρες.

4.  Κάλυψη μισθού σε περίπτωση μακροχρόνιας αναρρωτικής άδειας πάνω από 1 μήνα και για      6 μήνες ανά δεκαετία εργασίας χωρίς δικαίωμα μεταφοράς του υπολοίπου.

5. Προσθήκη 1 ημέρας άδειας με αποδοχές για ασθένεια παιδιού για κάθε παιδί μετά το  πρώτο.

6. Αύξηση της άδειας ανατροφής παιδιού από 7 σε 9 μήνες

7. Συγκρότηση επιτροπής μεταξύ Διοίκησης και Συλλόγου με σκοπό την επεξεργασία ενός συστήματος αξιολόγησης και προαγωγής σε βαθμό (βαθμολόγιο) για το σύνολο του προσωπικού. Το πόρισμα της επιτροπής θα πρέπει να εγκριθεί από τα θεσμικά όργανα της Διοίκησης και των Εργαζομένων.

8. Επιπλέον, ζητάμε ρητή δέσμευση και των δύο πλευρών, Εργαζομένων και Διοίκησης, να ενεργήσουν, από κοινού ή η και κάθε πλευρά μεμονωμένα όπου χρειάζεται, για την κατ’ εξαίρεση ένταξη στην κατηγορία ΤΕ των εργαζόμενων στο ΚΕΘΕΑ οι οποίοι, δεν έχουν μεν πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχουν όμως αποδεδειγμένα εκπαιδευτεί και ειδικευθεί στην παροχή υπηρεσιών προς τον πληθυσμό-στόχο του Οργανισμού το ίδιο εξειδικευμένων και απαραίτητων με αυτές που παρέχουν οι πτυχιούχοι συνάδελφοί τους με την ίδια θέση εργασίας. Το πλαίσιο διεκδίκησης του αιτήματος αυτού σχετίζεται και με την γενικότερη υπεράσπιση της λογικής του μισθολογίου του ΚΕΘΕΑ που αποτελεί στόχο, όπως στόχος είναι και η αποκατάσταση των απωλειών του εισοδήματος των εργαζομένων με μια νέα ΣΣΕ, που τις συνθήκες για την δυνατότητα υπογραφής της αγωνιζόμαστε να δημιουργήσουμε αντιπαλεύοντας την μνημονιακή εκτροπή.

Έως την Παρασκευή 15/02/2013, όσοι επιθυμούν μπορούν να στείλουν στο email του Συλλόγου τις τελευταίες προτάσεις τους, παρατηρήσεις ή συμπληρώσεις. Το τελικό κείμενο θα κατατεθεί στις προσεχείς Γενικές Συνελεύσεις, προκειμένου να αποφασίσουμε για την έναρξη των διαδικασιών υπογραφής ΣΣΕ και το πολιτικό πλαίσιο, που θα ακολουθήσουμε γι’ αυτό.

Οι προσεχείς Γενικές Συνελεύσεις, θα πραγματοποιηθούν:

Αθήνα: Τρίτη  19/02/2013, 14:00 – 17:00 στις Κεντρικές Υπηρεσίες

Θεσσαλονίκη: Τρίτη 19/02/2013, 14:00 – 17:00 (σε περίπτωση μη απαρτίας η επαναληπτική Συνέλευση θα είναι την Πέμπτη 21/02/2013, 14:00-17:00)

Λάρισα : Παρασκευή 22/02/2013,  15:00 -17:00

Κρήτη: Θα ανακοινωθεί τοπικά

ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ 20 Φεβρουαρίου 2013

Ο Σύλλογος Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ, συμμετέχει στην 24ωρη απεργία που έχουν εξαγγείλει οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ στις 20 Φεβρουαρίου 2013 ενάντια  στην  σκληρή και αδιέξοδη πολιτικής της ύφεσης, της λιτότητας, της ανεργίας, των απολύσεων και της υπονόμευσης του κράτους πρόνοιας που υλοποιούνται με την εφαρμογή ενός εξοντωτικού μνημονίου οικονομικής επίθεσης στους εργαζομένους  και υποτέλειας της χώρας.

Τόποι προσυγκεντρώσεων:

Αθήνα : Υπουργείο Υγείας,  10:30 π.μ

στις άλλες πόλεις θα ανακοινωθούν τοπικά

Ο Πρόεδρος                                                                                              Ο Γραμματέας

 

Θανάσης Τζιούμπας                                                                         Τάκης Χαλδαίος

ΒΙΟ.ΜΕ. Δεν μπορείτε εσείς? Μπορούμε ΕΜΕΙΣ! (VIDEO)

«Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνιζόμαστε για να περάσει το εργοστάσιο από τα χέρια του κεφαλαίου στα χέρια των εργαζομένων!

Απλήρωτοι από το Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε μια πολύ δυναμική επιχείρηση παραγωγής δομικών υλικών ζωντανή και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και με ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου!

Αγωνιζόμαστε να κάνουμε πράξη ότι εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς τα αφεντικά! Αγωνιζόμαστε να αποδείξουμε πως αν δε μπορούν αυτοί εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς και θα το καταφέρουμε!»