ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ Δ.Σ

Απολογισμός Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ

Το απερχόμενο Δ.Σ. ξεκίνησε τη θητεία του μέσα σε ένα ιδιαίτερα επιβαρυμένο κλίμα και με προοοπτικές κάθε άλλο παρά αισιόδοξες, καθώς το μνημόνιο και οι αλλαγές που αρχικά αυτό είχε επιφέρει στις εργασιακές σχέσεις προδιέγραφαν τις πολιτικές προθέσεις της κυβέρνησης. Τα εκκρεμή θέματα από τις προηγούμενες θητείες, καθώς και οι νέες προκλήσεις που έρχονταν, δεν επέτρεπαν την πολυτέλεια μακράς περιόδου οργάνωσης και της εσωστρέφεια που αυτή προϋπέθετε.class%20struggle

Η μείωση της χρηματοδότησης του Οργανισμού, η απόφαση για υπαγωγή στην εφεδρεία του 10% του Προσωπικού του Οργανισμού και η πιθανολογούμενη συγχώνευση με τον ΟΚΑΝΑ, αποτέλεσαν βασικούς πολιτικούς στόχους ανατροπής, καθώς συνδέονταν με την βιωσιμότητα του ΚΕΘΕΑ. Το Δ.Σ. κινήθηκε σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη, αφορούσε στην ενεργοποίηση και ετοιμότητα των εργαζομένων στον Φορέα για κινητοποιήσεις. Η δεύτερη, επικεντρωνόταν στην συνέχιση και κλιμάκωση των επαφών και των δράσεων με τους Συλλόγους Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και Απεξάρτηση, με στόχο τη δημιουργία κοινού μετώπου κινητοποιήσεων. Η σύμπλευση αυτή ζυμώθηκε στον δρόμο και τις διαδηλώσεις, σε επαφή με το λαϊκό κίνημα των πλατειών, ενώ πήρε την μορφή του Συντονιστικού Εργαζομένων/Απολυμένων στην Ψυχική υγεία- Πρόληψη και Απεξάρτηση, όταν η κυβέρνηση τον Αύγουστο του 2011, αποφάσισε την μείωση της κρατικής επιχορήγησης για τους Φορείς Ψυχικής Υγείας, κατά 50%. Η τρίτη κατεύθυνση, σχηματοποιήθηκε στην πρόταση προς την Διεύθυνση για έναν συντονισμό των αυτόνομων δράσεων, Διοίκησης, θεραπευόμενων, Οικογενειών και Συλλόγου Εργαζομένων, ενώ επέλεξε την επιλεκτική συμμαχία και κοινές δράσεις με την Διοίκηση, όταν η βιωσιμότητα του Οργανισμού την έθετε ως στρατηγικό στόχο. Αυτές οι δράσεις εστιάστηκαν σε ανακοινώσεις σε κοινό πνεύμα με την Διεύθυνση ΚΕΘΕΑ για την ανατροπή της απόφασης, με παρουσία του Δ.Σ του Συλλόγου εργαζομένων σε συνέντευξη τύπου του ΚΕΘΕΑ και σε Συμβούλιο Υπευθύνων Προγραμμάτων, για την υποχρηματοδότηση και την εφεδρεία, ενώ κορυφώθηκε στην «Κραυγή Αγωνίας» του ΚΕΘΕΑ, έξω από το Υπουργείο Υγείας.

Η εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου που αποτελούσε στρατηγικό στόχο των μνημονιακών κυβερνήσεων ήταν βασικό πεδίο δράσης και ενεργειών από το Δ.Σ.  Το ζήτημα αυτό περιείχε τρεις χρονικές φάσεις :  Η πρώτη, αφορούσε στην εφαρμογή του άρθρου 31, του νόμου 4024/11 του Πολυνομοσχεδίου, σύμφωνα με την οποία, οι μισθοί καθορίζονταν με την τήρηση ανώτατων αμοιβών ανά εκπαιδευτική κατηγορία, τηρώντας το όριο των 1900 ευρώ, κατά μέσο όρο στην μισθοδοσία του Οργανισμού. Η ερμηνευτική εγκύκλιος, δικαίωσε την αρχική εκτίμηση του Συλλόγου Εργαζομένων και την σφοδρή αντίθεσή μας με την Διεύθυνση, που αρχικά θεωρούσε  πως το μισθολόγιο του ΚΕΘΕΑ εντασσόταν σε αυτό του στενού Δημόσιου τομέα. Σε κάθε περίπτωση, η εφαρμογή του μισθολογίου στον Οργανισμό, αποτέλεσε πεδίο εφαρμογής διαφορετικών σεναρίων υλοποίησης. Η πολιτική επιλογή του Δ.Σ., ήταν ότι δεν αποδέχεται τον νόμο 4024/11 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ένα μισθολόγιο με περικοπές στις αμοιβές των εργαζομένων. Από την άλλη πλευρά, ο Σύλλογος στήριξε κάθε βελτίωση υπέρ των πιο επιβαρυμένων κατηγοριών εργαζομένων (ΔΕ και ΥΕ), την συνολική ή μερική εξαίρεση του Οργανισμού και προχώρησε σε έλεγχο των διαδικασιών εφαρμογής του μισθολογίου.       Η δεύτερη φάση ήταν η ανάγκη νέων περικοπών στους μισθούς των εργαζομένων εντός ΚΕΘΕΑ, αφού κρίθηκε παράτυπη η υπαγωγή των συναδέλφων μερικής απασχόλησης στο Μ.Ο των αμοιβών του Οργανισμού, με αποτέλεσμα να υπάρξει υπέρβαση του Μ.Ο των 1900 ευρώ. Το Δ.Σ, προχώρησε στην επεξεργασία τριών σεναρίων για τις νέες περικοπές, όμως ο κύκλος των Γ.Σ, δεν ανέδειξε καμία πρόταση ως πλειοψηφική. Η θέση του Δ.Σ. προς την Διεύθυνση κινήθηκε σε τρείς γενικές αρχές: α. ένα δίχτυ προστασίας των χαμηλά αμειβόμενων συναδέλφων, με κατώτατο όριο μισθού τα 1350 ευρώ, β. οι μειώσεις να μην γίνουν με κριτήρια ειδικότητας ή επαγγελματικής κατηγορίας και γ. να συνεχιστούν οι πρόνοιες κοινωνικού χαρακτήρα της ΣΣΕ (ασφαλιστήριο Υγείας, υποστήριξη της γονικής ιδιότητας).                                     Η τρίτη φάση, αφορούσε στην εφαρμογή στο Οργανισμό, του μισθολογίου του στενού Δημόσιου Τομέα.

Η υπογραφή νέας Επιχειρησιακής ΣΣΕ, αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή, βασική επιδίωξη του απερχόμενου Δ.Σ. Η όλη διαδικασία αποτέλεσε ένα μείζον θέμα για το Δ.Σ. και την σχέση με την Δ/νση, λαμβάνοντας διαστάσεις, που δεν δικαιολογούνται από το πραγματικό περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης. Ως Δ.Σ. αντιμετωπίσαμε τον κίνδυνο λήξης της μετενέργειας της προηγούμενης ΣΣΕ και της μετάπτωσης της σύμβασης των εργαζόμενων σε ατομικές συμβάσεις με το αίτημα για υπογραφή νέας ΣΣΕ. Δύο ήταν τα στοιχεία που, με την σύμφωνη γνώμη των συνελεύσεων, αναδείξαμε ως κυρίαρχα: το πρώτο ήταν η ίδια η υπογραφή  ΣΣΕ, ώστε να έχουμε την όποια κάλυψη μπορεί να προσφέρει, και το δεύτερο, την ένταξη στην ΣΣΕ και στο σύνολο των δικαιωμάτων τα οποία προβλέπει, του συνόλου των συναδέλφων, χωρίς εξαιρέσεις (εργαζόμενοι στο Σχήμα και Χρώμα, εκπαιδευτές ως προς το ασφαλιστήριο). Με την έγκριση των συνελεύσεων η θητεία του Δ.Σ. παρατάθηκε ως το τέλος της διαπραγμάτευσης ώστε να μην υπάρχουν κενά στην διαδικασία.

Θεωρούμε ότι η σύμβαση που υπογράφηκε τελικά θα πρέπει να θεωρηθεί επιτυχία του Συλλόγου. Η Διεύθυνση υποχώρησε από την αρχική της θέση (απλή επιβεβαίωση του υπάρχοντος καθεστώτος) και δέχθηκε να εντάξει στην ΣΣΕ και τους συναδέλφους του Λιθογραφείου. Αυτό είναι μια εξέλιξη που προάγει την ισότιμη μεταχείριση του προσωπικού και συμβάλλει στη ενότητα των εργαζόμενων. Δεν έγινε τελικά κατορθωτή η ένταξη στο ασφαλιστήριο υγείας των συναδέλφων αυτών όπως και των επιμορφωτών, ένταξη την οποία η Δ/νση αρνήθηκε θεωρώντας την επί πλέον παροχή που είναι παράνομη σύμφωνα με την μνημονιακή νομοθεσία. Υπάρχει όμως η δέσμευση, τουλάχιστον για τους πρώτους, ότι θα ενταχθούν στο επόμενο συμβόλαιο.  Τέλος, η σύμβαση που υπογράφηκε τελικά, περιέχει διατυπώσεις που θεμελιώνουν το δικαίωμα των συναδέλφων ορισμένου χρόνου, που προσλήφθηκαν για την υλοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, να ενταχθούν κι αυτοί στην ΣΣΕ, μειώνοντας τις συνέπειες της απασχόλησης με τέτοιες μορφές.

Όσον αφορά στην υπογραφή νέου Συμβολαίου ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, το Δ.Σ. επιδίωξε και πέτυχε την αλλαγή του αναδόχου για το ασφαλιστήριο συμβόλαιο υγείας, μετά από τα άπειρα προβλήματα που παρατηρήθηκαν στις αποζημιώσεις συναδέλφων, ενδεικτικά του τρόπου που η προηγούμενη εταιρία αντιλαμβανόταν το συμβόλαιο και τις υποχρεώσεις της. Όσες αναφορές έχουμε από συναδέλφους δείχνουν μια μεγάλη βελτίωση τόσο στον τρόπο αντιμετώπισης, όσο και στην πραγματική κάλυψη των δαπανών που υποβάλλουν.

Το ασφαλιστικό συμβόλαιο της Αγροτικής, αποτέλεσε κυρίαρχο θέμα μεταξύ του θεραπευτικού προσωπικού, κατά τη διάρκεια της θητείας του απερχόμενου Δ.Σ. Η ένταση της κρίσης και η οικονομική ανασφάλεια, επανέφεραν με δριμύ τρόπο το θέμα, το οποίο η Διεύθυνση επεδίωκε  να αναπροσαρμόσει, όσον αφορά στους όρους συνέχισής του. Η θέση του Δ.Σ. ήταν η αποφυγή αποκλειστικής απορρόφησης της δράσης του Συλλόγου από το θέμα αυτό, σε στιγμές εξωτερικής κρίσης, με μείζονα θέματα ανοικτά, τα οποία άγγιζαν άμεσα, τόσο την ύπαρξη του Οργανισμού, όσο και τους εργαζόμενους (χρηματοδότηση, εφεδρεία, ενιαίο μισθολόγιο, εξωτερικό περιβάλλον και κατάσταση όμορων Οργανισμών, κ.α). Παράλληλα, θεωρήθηκε πως στο θέμα αυτό, υπήρχε μια προγενέστερη διεργασία χρόνων, που στην δεδομένη στιγμή, οδηγούσε στο συμπέρασμα πως δεν αποτελεί πολιτική ή νομική ευθύνη του Συλλόγου, η εναλλακτική πρόταση διευθέτησης του ασφαλιστικού συμβολαίου. Στην διάρκεια των ΓΣ, δεν υπήρξε πλειοψηφική απόφαση για ενέργειες που θα οδηγούσαν στην διεκδίκηση απόδοσης της αποζημίωσης στους δικαιούχους. Σε επιστολή συναδέλφων, για σύγκλιση Ολομέλειας προσωπικού, ώστε να συζητηθεί το θέμα, η θέση μας και η πολιτική μας απόφαση ήταν ότι το  ΚΕΘΕΑ, ως Οργανισμός, όσο και ο Σύλλογος Εργαζομένων, διαθέτουν τις διαδικασίες εκείνες στις οποίες μπορεί να εκφραστεί αυτή η ανάγκη πληροφόρησης και νέων προοπτικών, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην ενότητα και την συνοχή του προσωπικού στην δύσκολη αυτή συγκυρία. Δεδομένη κρίθηκε η ανακίνηση του θέματος, ο έλεγχος της Διεύθυνσης και η πίεση για ξεκάθαρη λύση.

Το απερχόμενο Δ.Σ., έδωσε έμφαση σε θεσμικά θέματα που αναφέρονταν : α. στην εισαγωγή νέων «ευέλικτων» μορφών εργασίας στον οργανισμό, β. σε εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης και τρόπους  ελέγχου τους, γ. σε ζητήματα αυταρχισμού και πολιτικής προσωπικού, καθώς και ενίσχυσης του προσωπικού ώστε τέτοια θέματα να καταγγέλλονται, δ. σε φαινόμενα κακής λειτουργίας επιτροπών που έχουν κατατεθεί ως διαμαρτυρίες συναδέλφων στο Δ.Σ. Σε όλο το διάστημα της θητεία του Δ.Σ., υπήρξε αύξηση των αιτημάτων για ενεργοποίησή του, είτε με ρόλο συμβουλευτικό, είτε παρεμβατικό, ώστε να διευκρινιστούν ή να διευθετηθούν θέματα παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων. Θεωρούμε πως τα θεσμικά θέματα, πρέπει να  αποτελέσουν το επόμενο διάστημα, βασικό πεδίο ενασχόλησης του νέου Δ.Σ., καθώς αφορούν τόσο σε καίρια θέματα πολιτικής προσωπικού, όσο και ποιοτικής λειτουργίας των υπηρεσιών του Οργανισμού και της θεραπευτικής του πρότασης.

Στο ζήτημα της επικοινωνίας και πληροφόρησης, στο διάστημα της θητείας του Δ.Σ., αναβαθμίστηκε το blog του Συλλόγου, δημοσιεύοντας – εκτός από τις ανακοινώσεις  του Συλλόγου – αναρτήσεις καθημερινής επικαιρότητας, άρθρα, οπτικοακουστικό υλικό, κ.α, που αφορούσαν σε εργασιακά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά και ευρύτερα πολιτικά θέματα και εξελίξεις. Επιπλέον, δημιουργήθηκε δίκτυο ηλεκτρονικής ενημέρωσης, για την απευθείας πληροφόρηση του προσωπικού σε ηλεκτρονική διεύθυνση της επιλογής του.  Παράλληλα, δημιουργήθηκε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης (facebook), με στόχο την δημοσιοποίηση του blog, καθώς και δράσεων του Συλλόγου. Η  χρησιμότητα της σελίδας θεωρούμε πως παραμένει σημαντική, όμως στο επόμενο διάστημα είναι επιτακτική η ανάγκη καθορισμού συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας, τόσο για τις αναρτήσεις, όσο και για τους όρους αποδοχής μελών.

Στο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, το απερχόμενο Δ.Σ., αξιολογώντας την πρωτόγνωρη πολιτική, οικονομική και πολιτιστική κρίση που ζούμε, συνόψισε την παρέμβασή του στην επιλογή: Αλληλεγγύη ή Βαρβαρότητα, προσπαθώντας να ορίσει έναν δείκτη αξιών, για την ανάλυση γεγονότων τόσο στο εξωτερικό περιβάλλον, με τον ραγδαίο εκφασισμό πολιτικών θεσμών και την εμφάνιση ναζιστικών μορφωμάτων, όσο και στο εσωτερικό του Οργανισμού. Επιπρόσθετα, θεωρήσαμε ουσιαστικό στόχο μας, την διαμόρφωση μιας ατομικής και συλλογικής εργασιακής συνείδησης συμμετοχής και μαζικοποίησης του Σωματείου. Παράλληλα, εργαστήκαμε συνειδητά για τη δημιουργία ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών, προκειμένου η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ψυχικής υγείας να αποκτήσουν  ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδικήσεων και πάλης.

Σε κάθε περίπτωση και δεδομένης της πρωτόγνωρης οικονομικής και πολιτικής κρίσης που βίωνε η χώρα και οι εργαζόμενοι, ήδη από τον Μάιο του 2010, θεωρήσαμε θεμελιώδη προτεραιότητα του Συλλόγου Εργαζομένων, την συμμετοχή στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις και στους πολύμορφους αγώνες της κοινωνίας για την ανατροπή του αποικιακού μνημονίου (Ψήφισμα συμπαράστασης και χρηματικό ποσό για Χαλυβουργία, στήριξη κινητοποιήσεων ΜΕΤΡΟ, Εκπαιδευτικών, ΕΡΤ, κ.α)

Στο  συνδικαλιστικό επίπεδο, θεμελιώδης στόχος, ήταν η προσπάθεια για την ανάδειξη ενός νέου συνδικαλιστικού λόγου και νοοτροπίας και η ανάδειξη άμεσων, εναλλακτικών και συμμετοχικών δημοκρατικών διαδικασιών, μακριά από τις  παραταξιακές παθογένειες και τα συντεχνιακά συμφέροντα, που γνώρισε η ελληνική κοινωνία τα προηγούμενα χρόνια.    Ως συνολική εκτίμηση, φαίνεται ότι η πορεία του διεκδικητικού συνδικαλιστικού κινήματος τα τελευταία χρόνια έχει αναδείξει την ανεπάρκεια καθιερωμένων και παγιωμένων μορφών οργάνωσης και διεκδίκησης, όπως έδειξαν μια σειρά από ήττες στον αγώνα ενάντια στις συνέπειες των μνημονίων. Ήττες που έχουν οδηγήσει σε παλινδρόμηση σε άλλες εποχές της εργασιακής πραγματικότητας, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Τα παραδοσιακά μέσα, όπως η άσκηση πίεσης μέσω του πολιτικού κόστους για τις εκάστοτε κυβερνήσεις και ένταξη του απεργιακού όπλου και της διαδήλωσης στην υπηρεσία της άσκησης τέτοιων πιέσεων, αποδείχθηκαν μη λειτουργικά καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον από κέντρα που δεν εισπράττουν πολιτικό κόστος, ούτε ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι έδειξαν ανέτοιμοι να διεξάγουν απεργιακούς αγώνες με την ένταση και την διάρκεια που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Τέλος, τα συνδικαλιστικά όργανα, ειδικά στο δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο, αυτό που απαιτείται για τον συντονισμό και την ανάπτυξη πολιτικών κατ’ ουσία αγώνων, αποδείχθηκαν μέρος του προβλήματος. Όλο και πιο ξεκάθαρα φαίνεται ποιοι διοικούν στην πραγματικότητα και οι δρόμοι για την ανάπτυξη νικηφόρων κοινωνικών αντιστάσεων είναι υπό διερεύνηση.

Σε όλη την διάρκεια της θητείας του το Δ.Σ., προσπάθησε να πορευθεί με επίγνωση αυτής της κατάστασης. Επίσης, γνώμονας ήταν ο χαρακτήρας και οι ιδιαιτερότητες του χώρου που εργαζόμαστε και η ανάγκη να μην εσωτερικευθεί η γενικότερη κοινωνική κρίση και ένταση στην θεραπευτική πραγματικότητα, επεκτείνοντας τις συνέπειες και στα μέλη των Θεραπευτικών προγραμμάτων.

Συμμετείχαμε σε όλες τις κινητοποιήσεις των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων στις οποίες ανήκει ο Σύλλογος, ασκώντας παράλληλα κριτική στον τρόπο που οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν αυτές οι κινητοποιήσεις, διαβλέποντας το αδιέξοδο. Δυστυχώς τέτοιες κριτικές φωνές χάνονται μέσα στον ορυμαγδό του πολιτικού θεάματος, και η συμμετοχή των συναδέλφων ακολούθησε την ίδια κατιούσα με την γενικότερη συμμετοχή των υπόλοιπων εργαζόμενων.

Τα πράγματα ήταν σαφώς πιο ενθαρρυντικά, από άποψη συμμετοχής, στις διαδικασίες συντονισμού σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, με άλλους συναδέλφους του χώρου των εξαρτήσεων και της ψυχικής υγείας. Και βέβαια η συμμετοχή στην «κραυγή» το 2011 ήταν μια δράση που τάραξε τα νερά και δείχνει πως η «ασύμμετρη» πολιτική διαμαρτυρία μπορεί, με τους κατάλληλους τρόπους, να κάνει την διαφορά και να φέρει αποτελέσματα εκεί που οι συνήθεις μορφές αποδεικνύονται ατελέσφορες.

Συνάδελφοι, η νέα περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας είναι γεμάτη με προκλήσεις και κινδύνους για την υπόσταση τόσο των εργαζόμενων όσο και του ΚΕΘΕΑ ως οργανισμού. Μια μεγάλη μείωση της κρατικής επιχορήγησης πρέπει να θεωρείται επικείμενη απειλή, και αυτό θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Αν οι προηγούμενες μειώσεις «απορροφήθηκαν» από τις περικοπές στην μισθοδοσία, νέες μειώσεις δεν μπορούν να απορροφηθούν από πουθενά. Ταυτόχρονα, οι «αυτοαξιολογήσεις» των ΝΠΙΔ τροφοδοτούν με τα αναγκαία δεδομένα τους μηχανισμούς εκείνους που υλοποιούν την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους με μόνο κριτήριο την μείωση του προσωπικού των υπηρεσιών.

Το απερχόμενο Δ.Σ. αφήνει ως παρακαταθήκη για την νέα περίοδο τις ρυθμίσεις που έχουν επιτευχθεί στο εσωτερικό του ΚΕΘΕΑ με την υπογραφή της ΣΣΕ. Αφήνει ακόμη  τα δίκτυα και τις επαφές που έχουν δημιουργηθεί με τους άλλους φορείς, όπως και την παρουσία του Συλλόγου μας στις κινητοποιήσεις. Αφήνει τέλος και κάποια δείγματα γραφής για το τι σημαίνει να λειτουργείς συλλογικά και να διεκδικείς σε έναν χώρο κοινωνικής φροντίδας, με σεβασμό στα δικαιώματα τόσο των εργαζόμενων όσο και των μελών των Προγραμμάτων.

Στην περίοδο που ανοίγεται μπροστά μας, όλα θα κριθούν από την επιμονή, την πίστη, την συμμετοχή και την αξιοπρέπεια που θα επιδείξουν όλοι οι εργαζόμενοι κι όχι μόνο τα αιρετά μέλη ενός Δ.Σ. Ως μέλη του απερχόμενου Δ.Σ. δηλώνουμε πως θα είμαστε πάντα κοντά στις διαδικασίες του Συλλόγου μας και θα παλεύουμε για τους στόχους του από όποια θέση κι αν είμαστε.

ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΕΘΕΑ

Ο Πρόεδρος                                              Ο Γραμματέας 

Θανάσης Τζιούμπας                                         Τάκης Χαλδαίος

Ο Αντιπρόεδρος                                             Ο Ταμίας 

Δημήτρης Γιαννάτος                                       Βασίλης Γρετσίστας

Τα Μέλη:

Δημήτρης Κολοκάθης                                      Πία Κοίλια

Γιάννης Βεργόπουλος                                  Βαγγέλης Κυριτσάκας

Μανόλης Δασκαλάκης

Συνδικαλισμός στην Ελλάδα: Κρίση και προοπτικές

Ακολουθεί κείμενο του Δημήτρη Γιαννάτου, που αποτέλεσε εισήγηση, σε Συνδιάσκεψη Κίνησης Πολιτών  και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ – τεύχος 94 – Οκτώβριος 2013

     ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Eργάζομαι στο ΚΕΘΕΑ,περίπου 17 χρόνια και στο διάστημα αυτό έχω εκλεγεί δυο φορές στο ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ, έχοντας τη θέση του Αντιπροέδρου. Η πρώτη φορά ήταν το 1998 και η δεύτερη το 2011 (έως σήμερα). Στο μεσοδιάστημα, ήμουν πάντα ενεργός στις δράσεις του Συλλόγου, επιλέγοντας όμως συνειδητά να μην1900-ceb1cf80ceb5cf81ceb3ceb9ceb1 θέτω υποψηφιότητα.

Είχα την τύχη λοιπόν, να  μετέχω θεσμικά, σε δυο χαρακτηριστικές συγκυρίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Την πρώτη, σε στιγμές πλήρους ηγεμονίας του «κοινωνικού κράτους» της  εξασφάλισης, της συναίνεσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων σε συνθήκες θερμοκηπίου. Εκεί συνειδητοποίησα, αυτή την οπτική που θέλει το κοινωνικό κράτος, να αποτελεί το αποτέλεσμα της διαπάλης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και να είναι τόσο μια μεγάλη κατάκτηση των εργαζομένων, όσο και μια μορφή κοινωνικού ελέγχου, αλλά και ενσωμάτωσης στο κυρίαρχο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό μοντέλο.

Την δεύτερη, σε στιγμές πρωτόγνωρης κρίσης και αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων, όπου παρά την ριζοσπαστικοποίηση του λαού, το συναινετικό κλίμα και οι παλιές τακτικές διαπραγμάτευσης επιζούν, μόνο που τώρα εστιάζονται αποκλειστικά στην άμυνα για το ελάχιστο που μπορεί να σωθεί. Δηλαδή, περισσότερο μια «ψυχολογικού τύπου» εξασφάλιση – με την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας – σ’ένα καθεστώς αυταρχισμού και κατάρρευσης.                                                               

Εξαντλώντας τις κατηγόριες μου, ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα, κάτι που γίνεται κατά κόρον – ίσως και πολύ εύκολα- τα τελευταία χρόνια από πολλούς, θα μείνω στην διαπίστωση πως ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός (σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο), είναι το μόνο ή το πρώτο «κλειστό επάγγελμα» που θα έπρεπε να ανοίξει. 

Προβληματιζόμενοι, όμως, για το μέλλον του συνδικαλιστικού κινήματος στη τραγική συγκυρία της κρίσης, θα επιχειρήσω ενδεικτικά μια σύντομη καταγραφή των ενδογενών χαρακτηριστικών του, που προϋπήρχαν της κρίσης και τα οποία ευθύνονται εν πολλοίς για την αμηχανία και την ουσιαστική απραξία του, ενώ από την άλλη κάνουν επιτακτική την αλλαγή της προοπτικής και της ποιότητάς του.

  1. Η παραχώρηση από το «συναινετικό κοινωνικό κράτος» σημαντικού μέρους της εξουσίας στην γραφειοκρατική συνδικαλιστική ιεραρχία, οδήγησε στην ενσωμάτωση του συνδικαλιστικού κινήματος και στον εξαρτημένο εναγκαλισμό του με την κυβερνητική, κομματική και εργοδοτική κυριαρχία.
  2. Σε αντιστοιχία με τους πολιτικούς, που οι περισσότεροι δεν έχουν εργαστεί, αλλά πείθουν τις μάζες, ότι αυτό γίνεται για το καλό της Ελλάδας, αναδείχτηκε μια γενιά υψηλόβαθμων συνδικαλιστών που έκαναν ακριβώς το ίδιο,  εξελισσόμενοι σε εξειδικευμένους επαγγελματίες της «συνδικαλιστικής τέχνης».
  3. Τα περισσότερα κομματικά συνδικάτα της Αριστεράς, δεν έχουν πια σχέση με τον σοσιαλισμό που επαγγέλλονται, αλλά υιοθετούν λογικές, συμπεριφορές και νοοτροπία, που δεν σχετίζονται με την κοινωνική δικαιοσύνη και τις ανάγκες του εργατικού κινήματος.  Αυταρχισμός, εξαφάνιση αντίθετης φωνής, αναξιοκρατία, έλλειψη αυτοκριτικής και οράματος, συντεχνιακή και πελατειακή λογική, εκφυλισμένος και προπαγανδιστικός συνδικαλιστικός λόγος.   Αναπαραγωγή, δηλαδή, των ιδεολογικών μηχανισμών του πολιτικού και κομματικού κατεστημένου.
  4. Οι δράσεις και η τακτική, των συνδικάτων, ακολούθησε την μορφή των «ομάδων συμφερόντων» και των «ομάδων πίεσης» μεταξύ κοινωνικών εταίρων (Lobbying / Partnershipstrategies). Η εξέλιξη αυτή, οδήγησε σε έναν αυστηρό «συνδικαλιστικό οικονομισμό», που δεν ευνόησε την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων για μείωση των εισοδηματικών και οικονομικών ανισοτήτων, αλλά αντίθετα διεύρυνε τον παρασιτισμό και τις ανισότητες της ελληνικής κοινωνίας. Παράλληλα, η δυναμική εξαντλήθηκε στην κήρυξη «κανονισμένων» απεργιών( μεταξύ 1980 – 2003, το 48% των απεργιών στην Ευρώπη, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα) και όχι στην αναζήτηση νέων μορφών αγώνα που πλήττουν το παρασιτικό κλίμα και οδηγούν στην ευρύτερη κοινωνική χειραφέτηση των εργαζομένων, ως παραγωγών και πολιτών.

Όσον αφορά τώρα, δομικές ιδιαιτερότητες:

  1. Η παγκοσμιοποίηση και η αποδόμηση του έθνους-κράτους, που διαμορφώνουν  οι νεοαποικιακές κυριαρχικές ελίτ, μέσω υπερεθνικών Οργανισμών, οδήγησε σε λήψη αποφάσεων που λαμβάνονται εκτός του στενού πολιτικού πεδίου των κρατών. Αντίθετα, το πλαίσιο και οι αγώνες των συνδικάτων, αφορούν στο εσωτερικό της χώρας και αδυνατούν να αντισταθούν και να επηρεάσουν τα κέντρα των αποφάσεων για την οικονομία και την πολιτική.
  2. Ο παρασιτισμός και η αποβιομηχάνιση της χώρας, οδήγησε στην συρρίκνωση του συνδικαλισμού στο ιδιωτικό τομέα ( και ιδιαίτερα σε παραδοσιακούς βιομηχανικούς κλάδους, οι οποίοι εμφανίζουν υψηλά ποσοστά συμμετοχής και συνδικαλιστικής πυκνότητας.                             Έτσι, διαμορφώθηκε ο συνδικαλισμός δυο ταχυτήτων : ισχυρός στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ – αναιμικός στον ιδιωτικό τομέα.
  3. Η ίδια η λειτουργία της Συλλογικής διαπραγμάτευσης και αντιπροσώπευσης (μεσολάβηση-διαιτησία, Εθνική Συλλογική Σύμβαση, κ.α) είχε το αντιφατικό χαρακτηριστικό, ότι η ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και συνθηκών, γενικεύονταν στο σύνολο των εργαζομένων, είτε συμμετείχαν πολύ, είτε λίγο, είτε καθόλου στα εργατικά συνδικάτα και τους αγώνες. Αντικειμενικά, αυτό οδήγησε σε μείωση της συμμετοχής των εργαζομένων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Επιπλέον, οι κεντρικές ηγεσίες απομακρύνθηκαν από την βάση και αγνοούσαν τις πραγματικές συνθήκες εργασίας σε κάθε επαγγελματικό κλάδο, συντηρώντας προνόμια και υφιστάμενους κατακερματισμούς. ( Υπεραπασχόληση στους άνδρες – υποαπασχόληση στις γυναίκες, διαφορετικά ωράρια και υπερωρίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, διαφορετική αποζημίωση εργατών και υπαλλήλων, ειδικές παροχές στις ΔΕΚΟ, περιορισμένα επιδόματα στο ιδιωτικό τομέα, κ.α)
  4. Στην μεταπολίτευση, οι εργατικοί αγώνες, ήταν περισσότερο κοινωνικοί και χρωματίστηκαν και με την ανάγκη για εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, την εξάλειψη αυταρχικών νομοθετημάτων ή πρακτικών του μετεμφυλιακού κράτους, την βελτίωση των συνθηκών εργασίας, την απαίτηση για σεβασμού του εργαζόμενου, την ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης.  Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ, εξέφρασε εκ των άνω και με συστημικό τρόπο, αυτό τον  εκδημοκρατισμό. Αποτέλεσε την επιλογή του συστήματος , για να απονευρώσει και ενσωματώσει αυτό το μαζικό, δυναμικό και ριζοσπαστικό κίνημα, που έθετε θέματα πολιτικών αλλαγών, απειλώντας το οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο. Έκτοτε, το συνδικαλιστικό κίνημα, σπάνια αφουγκράζεται την ευρύτερη κοινωνία και δεν αναφέρεται σε ένα διαφορετικό μοντέλο εργασίας, θεσμών, ζωής.  
  5. Την τελευταία δεκαετία, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων με τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, τα stage, το μπλοκάκι, τις θεσμικές δυσκολίες σύστασης σωματείου σε μικρές επιχειρήσεις, την επισφάλεια, τον εργοδοτικό εκβιασμό, κ.α, οδήγησαν στην περαιτέρω συρρίκνωση της συλλογικής εκπροσώπησης των εργαζομένων.
  6. Δημογραφική γήρανση των συνδικάτων. Τα συνδικάτα γερνούν. Από την μια, όλες οι παραπάνω παθογένειες και η έλλειψη εμπιστοσύνης αποθάρρυναν τους νέους εργαζόμενους να προσεγγίσουν τα σωματεία και από την άλλη, ο κατεστημένος συνδικαλισμός ήταν ανεπαρκής να προσεγγίσει τα νέα προβλήματα και ενδιαφέρονταν να διατηρήσει τα κεκτημένα και τις διαφοροποιήσεις άλλων κατηγοριών εργαζομένων (ηλικιακά, ευγενών ασφαλιστικών ταμείων, κ.α).  
  7. Η μεγάλη εισροή μεταναστών νόμιμων ή παράνομων, άλλαξε άρδην τις δομές της εργασίας στην Ελλάδα. Από την μια δημιούργησε μια δουλοκτητική μορφή παραγωγής, από την άλλη συνέβαλλε στο αποσυνδικαλισμό. Σε μεγάλες βιοτεχνίες ή σε εργοστάσια, δημόσια έργα, κ.α, εργάζονται μετανάστες, οι οποίοι ακόμα και αν είναι νόμιμα εργαζόμενοι, χειραγωγούνται εύκολα, πέφτουν θύματα βίας και εκβιασμών, δεν συνδικαλίζονται και λειτουργούν με «απεργοσπαστικό τρόπο» στις συλλογικές διεκδικήσεις. Αποτελούν, όμως εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα και τουλάχιστον, όσοι μπορούν να μείνουν χρειάζεται να συνδεθούν με τον τόπο, με το ελληνικό εργατικό κίνημα, την ιστορία και τις παραδόσεις του, και την εθνική αυτόκεντρη παραγωγική προσπάθεια που χρειάζεται.
  8. Τέλος, η ίδια η αλλαγή μορφών εργασίας, μέσω της νέας τεχνολογίας (τηλεργασία μέσω υπολογιστή, κ.α) οδηγεί στην αποκέντρωση, την εξατομίκευση/αυτοαπασχόληση και σε μια αποκοινωνικοποίηση της παραγωγής, η οποία απομακρύνει τον εργαζόμενο από τον παραδοσιακό συνδικαλισμό, καθώς ο ίδιος ορίζει τις συνθήκες εργασίας, το ωράριο, τα αιτήματά του, κλπ.

Η συνάντηση των κρίσεων

Όσα ειπώθηκαν, αποτελούν στοιχεία της προϊούσας κρίσης του συνδικαλισμού , που είναι κρίση:

α. Ιδεολογική. Αφορά σε αρχές και αξίες.

β. Ηθικής και δημοκρατικής νομιμοποίησης στα μάτια του κόσμου.

γ. Αξιοπιστίας

δ. Αντιπροσώπευσης

ε. Εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας ( γραφειοκρατία, αυταρχισμός, κομματοκρατία, κ.α)

Δεν είναι υπερβολή να πούμε, πως η οικονομική κρίση και το μνημόνιο, ουσιαστικά βρήκαν έτοιμο και συνάντησαν το κατάλληλο συνδικαλιστικό κίνημα που χρειάζονταν για να περνάνε ως οδοστρωτήρες τα ολέθρια για τους εργαζόμενους και την χώρα μέτρα. Φρόντισαν γι’αυτό οι  συνδικαλιστικοί συνδαιτυμόνες τους, τα προηγούμενα χρόνια.  

Γιατί όμως να προσπαθούμε ακόμα για ένα συνδικαλιστικό κίνημα, με όλα τα παραπάνω θλιβερά που ειπώθηκαν και δεν το ενταφιάζουμε κλείνοντας το καπάκι?

Προσωπικά, επειδή, πιστεύω στην ιστορική συνέχεια του συνδικαλισμού. Η οποία δεν είναι ο εκφυλισμός που ζούμε, αλλά έχει μέσα της αγώνες, θυσίες, αίμα, νίκες, ήττες και βιώματα.

Επειδή το σ.κ αποτέλεσε την αυτόνομη και ζωντανή ανάγκη έκφρασης των εργαζομένων και ένα στοιχείο πολύπλευρης ανάπτυξης της ζωής τους.

Επειδή, η μεμονωμένη δράση και ο ατομικισμός, οδηγούν σε παθητικότητα,  εθνική, εργασιακή και κοινωνική υποταγή και αυτό θέλει η κάθε εξουσία, ντόπια και ξένη.

Επειδή, μια σειρά μελετών καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι οι νέοι εργαζόμενοι και οι γυναίκες θεωρούν αναγκαία την συνδικαλιστική εκπροσώπησή τους              (έρευνα 1984 – 2003: θετική εκτίμηση ρόλου των συνδικάτων: Ελλάδα 89%, Πορτογαλία 85%, Γαλλία 80%, Ισπανία 79%, Ιταλία 77%).

Επειδή, η ζήτηση για συνδικαλιστική κάλυψη και συμμετοχή είναι υψηλότερη στην Ελλάδα συγκριτικά με την υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Διαφωνούν με τις οργανώσεις και τις ηγεσίες, αλλά χρειάζονται τον θεσμό.

Επειδή, ο αποσυνδικαλισμός, θα χαρίσει την ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων  – όπως και τόσα άλλα – στις θαυματουργές ανθρωποφαγικές αγορές.

Η προοπτική και το μέλλον. 

 Στον τίτλο αναφέρθηκα στο Συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα, όχι τυχαία. Η πρώτη  θεμελιακή αλλαγή είναι το συνδικαλιστικό κίνημα να γίνει Ελληνικό –  Συνδικαλιστικό – και κίνημα:

Ελληνικό: επειδή δεν έχει ήθος = τόπος ( κατά την Ομηρική ετυμολογία της λέξης) δεν έχει τόπο και παραμένει ουτοπικό με την έννοια του μη-τόπου.  Είναι ανάγκη να επανασυνδεθεί με τον τόπο και το εργατικό κίνημα. Με την παράδοσή του και τις ιδιαιτερότητές του, επαναξιολογώντας της ταυτότητά του. 

Ας μην ξεχνάμε πως το πρώτο συνδικάτο, δημιουργήθηκε από εργάτες ξύλου των ναυπηγείων της Σύρου (1879). Σε ένα περιφερειακό, αστικό – ναυτικό κέντρο.

Είναι ανάγκη το σ.κ να συνειδητοποιήσει την ιδιαίτερη εθνική και ταξική επίθεση του νεοαποικισμού και του κεφαλαίου στην χώρα μας και να μην αναλύει την κρίση μονοσήμαντα και δυτικότροπα. Να συμβάλλει στην παραγωγικDipla-5a-bigή ανασυγκρότηση της χώρας, να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στο ζωντάνεμα των χωριών και της περιφέρειας. 

Να ανακαλύψει νέους τρόπους συμβολής του σε ένα νέο μοντέλο παραγωγής και τρόπου ζωής, κοντά στο ελληνικό ανθρωπολογικό μέτρο και ύφος. Μόνο τότε μπορεί να δει συνθετικά την αλληλεπίδρασή του, με το διεθνές εργατικό κίνημα και τα εκεί παραδείγματα.

Συνδικαλιστικό : επειδή είναι ατομοκεντρικό, συντεχνιακό και κατακερματισμένο. Να συνδεθεί με την ετυμολογία της λέξης που προέρχεται από την αρχαία λέξη, σύνδικος και σήμαινε τον συνήγορο του δημοσίου συμφέροντος.  Ξεκινώντας από τα συμφέροντα των εργαζομένων, να αγκαλιάζει τη ευρύτερη κοινωνία, αλλάζοντας σε ένα κοινοτικό και κοινωνικό κίνημα υπέρ του δημοσίου χώρου και των κοινών.

Κίνημα : Να μπει δηλαδή σε κίνηση, γιατί είναι ακίνητο. Δυναμικό και εξελισσόμενο. Με λόγο φρέσκο και όχι ξύλινο, όπως συναντάμε από την ΓΣΕΕ  έως πολλά πρωτοβάθμια Σωματεία. Να διεισδύσει στον κοινωνικό ιστό, να έρθει κοντά στο λαό και στη βάση των εργαζομένων (στην γειτονιά, στο σχολείο, κλπ). Να μετεξελιχθεί σ’ένα «κοινωνικοποιημένο» συνδικαλιστικό κίνημα, με παράλληλη πρόσβαση στην επιστήμη και τη νέα τεχνολογία.

Η παραπάνω φιλοσοφία παρέμβασης, ίσως να μπορέσει να εξελίξει θετικά, τις παρακάτω εξελίξεις, που μπήκαν σε κίνηση, από την έναρξη της πολύπλευρης κρίσης, που φανέρωσε το μνημόνιο.

  1. Το κίνημα των πλατειών και η ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών, έφερε και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες προ των ευθυνών τους. Ο παλλαϊκός χαρακτήρας τους, απαξίωσε τον τρόπο εκπροσώπησης και διαμεσολάβησης της κάθε είδους γραφειοκρατίας. Επανέφερε δομές οριζόντιες και συμμετοχικές, άμεσα χωρίς εμφανείς ιεραρχίες και «πολιτικούς μεσάζοντες». Στο κίνημα των «αγανακτισμένων», βρήκαν χώρο νέες συνθέσεις και αφηγήσεις.  Δημιουργήθηκαν νέοι τόποι ελευθερίας και παρέμβασης.  Λαϊκές συνελεύσεις, κινήματα γειτονιάς και πολιτών, συλλογικές δράσεις ενάντια στην φτώχια και την εξαθλίωση, κ.α.  Αναδείχθηκε τόσο το εθνικό-γεωπολιτικό, όσο και το ταξικό πρόσωπο της κρίσης. Στις πλατείες συναντήθηκαν, για πρώτη φορά, σε τόση έκταση, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι με ηλικιωμένους, εργαζόμενοι στο ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, μέλη διαφορετικών κομμάτων, ακτιβιστικές ομάδες, κλπ. Η παρακαταθήκη που άφησε το κίνημα είναι μεγάλη και δεσμεύσει όλους σε αλλαγή.
  2. Τα συντονιστικά Πρωτοβάθμιων Σωματείων  ή Όμορων επαγγελματικών κλάδων.  Παρακάμπτοντας, συχνά τη επίσημη ιεραρχία της ΓΣΣΕ, βοήθησαν την άμεση σύνδεση των εργαζομένων και την οργάνωση δράσεων.
  3. Τα Σωματεία Βάσης. Προώθησαν ακόμα πιο πολύ την άμεση συμμετοχή και αμφισβήτησαν στην πράξη την σχέση ανάθεσης εργαζόμενου – συνδικαλιστή.  Η εσωτερική λειτουργία και οι πρακτικές τους, μπορούν να συμβάλλουν στην αναδιαμόρφωση του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού.
  4. Οι Εργατικές Λέσχες. Αυτόνομες ενώσεις εργαζομένων, ανέργων, πολιτών, που είναι πιο κοντά στα κινήματα και στην γειτονιά, παρενέβησαν συχνά σε νομικά ή θεσμικά εργατικά προβλήματα, κυρίως σε μικρές επιχειρήσεις, όπου ο εργαζόμενος είναι απροστάτευτος, λόγω απουσίας συλλογικής δράσης. 
  5. Οι προσπάθειες Εργατικής – Παραγωγικής αυτοδιαχείρισης. Οι οποίες, χρειάζεται να τονωθούν και να στηριχτούν από ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα. Ακόμα, πιο πέρα, ίσως οι Συνδικαλιστικοί φορείς, θα πρέπει στην θέση των παλιών καταναλωτικών συνεταιρισμών, να δουν την δημιουργία Παραγωγικών  Συνεταιρισμών ή επιχειρήσεων, κτυπώντας τόσο τον παρασιτισμό του ελληνικού οικονομικού μοντέλου, όσο και την ίδια την παραδοσιακή μορφή του συνδικαλισμού.  Παράλληλα, θα κτυπήσει την πιθανή απάντηση του συστήματος, προκειμένου να ενσωματώσει την αντίσταση του λαού, να μετατρέψει την ΓΣΕΕ/ ΑΔΕΔΥ, κλπ, σε μηχανισμούς παροχής υπηρεσιών (κατάρτιση, ψυχολογική στήριξη αστέγων, επιταγών μαθητείας, κοινωφελούς εργασίας, κ.α) σε απόλυτη σύμπλευση με την ελαστική εργασία και ανεργία.

Νέοι τόποι δράσεις 

          Ουσιαστική επιστροφή στη βάση, στους εργαζομένους και στις ιδιαιτερότητες των συνθηκών εργασίας τους.

          Αναγκαιότητα οργάνωσης ανέργων  (κατάλογος ανέργων (δεξιότητες, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δημογραφικά στοιχεία, κ.α), επιτροπές ανέργων  – συνδικάτο ανέργων.

          Ανάληψη παραγωγικών εγχειρημάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο μέσω κοινωνικών επιχειρήσεων και συνεταιριστικών εγχειρημάτων.

          Μεθοδικός αγώνας για ουσιαστική ενημέρωση και οργάνωση των εργαζομένων και εμπλοκή σε δράσεις κοινωνικής οικονομίας και αλληλεγγύης ( συνδικαλισμός γειτονιάς, δράσεις για την διατροφική αυτάρκεια και συλλογική επιβίωση, εκπαίδευση, ιατροφαρμακευτική βοήθεια, κ.α

          Αγώνας για να σταματήσει το κλείσιμο ή  μεταφορά επιχειρήσεων σε άλλες χώρες χαμηλού εργασιακού κόστους – αντιπροτάσεις και στήριξη εργατικής αυτοδιαχείρισης.

          Θέσεις και προτάσεις με μέτρο το λαϊκό συμφέρον, όχι μόνο για την διασφάλιση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων, αλλά και το περιεχόμενο και την δομή των υπηρεσιών, ιδιαίτερα σε ευαίσθητους τομείς όπως η εκπαίδευση και η υγεία. (Εναλλαγή σε θέσεις εργασίας, ίσες ευκαιρίες, αξιοκρατία θεσμικού πλαισίου, αναδιάρθρωση υπηρεσιών και επεξεργασμένες απόψεις για τα περιεχόμενο και το μοντέλο εκπαίδευσης – υγείας, κ.α)

          Συστηματική ανανέωση, συνέχεια, συνέπεια με προοπτική την μεγαλύτερη άμεση συμμετοχική δημοκρατία(ορισμός χρόνου θητείας κατά περίπτωση οργάνου, διασφάλιση των εκλογικών διαδικασιών και ανάδειξης οργάνων ή  λήψης αποφάσεων για να μην αλλοιώνεται η βούληση των εργαζομένων, κ.α.).  

          Εκπαίδευση και κατάρτιση σε συνδικαλιστικά  και επιχειρηματικά θεματικά πεδία.                                                               

          Θεσμικές αλλαγές λειτουργίας, ώστε το σ.κ, να συναντήσει τους εργαζόμενους στους νέους χώρους εργασίας που διαμορφώνονται στην μνημονιακή Ελλάδα : εταιρίες φύλαξης, καθαρισμού, τα εστιατόρια, τα ξενοδοχεία, εταιρίες νέας τεχνολογίας, ιδιωτικές κλινικές, κ.α.

          Κτύπημα της ατομικής διαπραγμάτευσης, ως πεδίο που ελέγχουν απόλυτα οι εργοδότες και το κράτος.

          Αγώνας για την κατάργηση των ενώσεων προσώπων και την νομική αναγνώριση σωματειακών επιτροπών των κλαδικών σωματείων σε επιχειρήσεις κάτω των 20 ατόμων και στις επιχειρήσεις όπου δεν υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο.

          Συντονισμένη μελέτη και διάλογος, για την πιθανά αναγκαία πια ενοποίηση των ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ, ιδίως σήμερα που οι μισθοί και συνθήκες εργασίας μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα συγκλίνουν ως αποτέλεσμα του Μνημονίου.

          Έλεγχος αυθαιρεσίας των εργοδοτών, μέσω του ελέγχου των συλλογικών συμβάσεων, Νομική αντιπροσώπευση και βοήθεια, κ.α

          Αξιοποίηση νέας τεχνολογίας της πληροφόρησης, κοινωνικά μέσα δικτύωσης ( διαδικτυακές επεξεργασίες θεμάτων και διεκδικήσεων, τηλεδιασκέψεις, δράσεις ανάδειξης θεμάτων και πολιτικής πίεσης, κ.α) 

          Διαρκής αγώνας με ανανεωμένες δράσεις ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που δεν θέλει ή είναι ανίκανο να ικανοποιήσει τις ανάγκες των εργαζομένων

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ Γ.Σ

 
Συνάδελφοι,announcementicon
Μετά την υπογραφή της ΕΣΣΕ και τη λήξη της θητείας του παρόντος Δ.Σ του Συλλόγου Εργαζομένων, θέλουμε να σας ενημερώσουμε για τα εξής:

1. Εκλογοαπολογιστικές Γενικές Συνελεύσεις.
Θέμα των Γενικών Συνελεύσεων θα είναι ο απολογισμός της θητείας του Διοικητικού Συμβουλίου.
Στο άμεσο προσεχές διάστημα θα αποσταλεί και θα σας κοινοποιηθεί και το σχετικό κείμενο του απολογισμού του Δ.Σ.

Αθήνα : Πέμπτη 31/10 / 2013. Ώρα : 5:30 μμ.
στις Κεντρικές Υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ – Σορβόλου 24.

Λάρισα: Παρασκευή : 01 /11 / 2013. Ώρα: 2:30 μμ
Κέντρο Οικογενειακής Θεραπείας – Πηνειού 10.

2 . Άμεση έναρξη διαδικασιών για την εκλογή νέου Δ.Σ του Συλλόγου.
Στη παρούσα ανακοίνωση επισυνάπτεται, το έντυπο δήλωσης υποψηφιότητας για το νέο ΔΣ του Συλλόγου, που μπορείτε να αποστέλλετε στο email του Συλλόγου : unionkethea@gmail.com, αλλά και σε κάθε περίπτωση με προσωπική δήλωση σε οποιοδήποτε μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου.

Η συγκυρία που ζούμε είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και καθοριστική για το μέλλον των συλλογικών διεκδικήσεων και αγώνων των εργαζομένων. Θεωρούμε δεδομένη και σημαντική την διάθεση των εργαζομένων στο ΚΕΘΕΑ να συμβάλλουν ενεργά ως υποψήφιοι στις συλλογικές διαδικασίες και τη συνέχεια του Συλλόγου εργαζομένων ΚΕΘΕΑ.

Μετά τις εκλογοαπολογιστικές Συνελεύσεις θα ανακοινωθεί και η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών του Συλλόγου.

     Ο Πρόεδρος                                                                         Ο Γραμματέας
Θανάσης Τζιούμπας                                                             Τάκης Χαλδαίος

 

Υποσημείωση:  Στο προσωπικό σας email, έχει αποσταλεί το έντυπο δήλωσης υποψηφιότητας.

 

Σύλλογος Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ

Τηλ: 2108256944, Fax: 2108257163, email: unionkethea@gmail.com

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ

Παρασκευή 1 Νοέμβρη και ώρα 19.00 πλατιά σύσκεψη εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης, το ΚΕΘΕΑ και τον ΟΚΑΝΑ για την συγκρότηση επιτροπής αγώνα του ΠΑΜΕ στην Πρόληψη και την Απεξάρτηση.

Χαλκοκονδύλη 37, 2ος όροφος, Αθήνα

Εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, τα Κέντρα Πρόληψης,

Παίρνουμε την υπόθεση του δικού μας αγώνα στα χέρια μας!    

Συγκροτούμε ενιαία επιτροπή αγώνα των εργαζομένων στο χώρο της πρόληψης και της απεξάρτησης, ενάντια στο μαύρο μέτωπο μεγαλοεπιχειρηματιών – που μέσα σ’  αυτούς είναι και οι έμποροι ναρκωτικών – , κυβέρνησης, ΤΡΟΪΚΑ και ΕΕ.

Πρωτοστατούμε στην ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος.

Δεν αποχωρούμε από τα πρωτοβάθμια σωματεία όπως θα θέλανε πολλοί!!

Παλεύουμε για την πραγματική ταξική ενότητα των εργαζόμενων μέσα από την αναζωογόνηση, το πραγματικό ζωντάνεμα των πρωτοβάθμιων σωματείων, με ανώτερο όργανο τη μαζική, καλά οργανωμένη, γενική συνέλευση. Της πραγματικά συλλογικής, συναδελφικής συζήτησης και συλλογικής απόφασης, με κριτήριο την αποτελεσματικότητα του αγώνα των εργαζομένων στην απεξάρτηση, αλλά και συνολικά όλων των εργαζομένων, και των ανθρώπων που δίνουν τον αγώνα να ξεφύγουν από τη μέγγενη των ναρκωτικών, να διεκδικήσουν ζωή με δικαιώματα.

Συνάδελφοι,megaphone

Είναι ώρα ευθύνης. Έχετε πια μεγάλη πείρα από τα λόγια και τα έργα των διοικήσεων των σωματείων μας. Αξιοποιείστε αυτή την πείρα, βγάλτε συμπεράσματα, γυρίστε την πλάτη σας στις δυνάμεις που παρά την επαναστατική φρασεολογία, στην πράξη άνοιξαν το δρόμο για να περάσουν όλα τα αντεργατικά μέτρα.

Γιατί δεν μπορείς να λες ότι πολεμάς τα μνημόνια και να δέχεσαι την ΕΕ και την ανταγωνιστικότητα.

Γιατί δε μπορούμε να τους ακούμε να μας μπαφιάζουν για τα λαμόγια και για τους κλέφτες πολιτικούς, συνθήματα της Πλατείας που έθρεψαν τη Χρυσή Αυγή, και να μην χτυπάς τον καπιταλισμό που είναι η μήτρα που γεννά και αναπαράγει τέτοια φαινόμενα.

Γιατί δεν μπορείς να λες ότι είσαι ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της απεξάρτησης και να μιλάς για το διαχωρισμό των ναρκωτικών σε μαλακά και σκληρά και για το δικαίωμα της προσωπικής αυτοδιάθεσης.

Γιατί δεν μπορείς να μιλάς μόνο για αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, προσωπικά συστήματα αξιών και ατομική ευθύνη, ιδιωτικοποιώντας το πρόβλημα της εξάρτησης σε πλαίσια αυτοαναφοράς, ενώ τα αίτια του προβλήματος είναι κοινωνικά και πολιτισμικά, βάση των οποίων είναι οι παραγωγικές σχέσεις του διαβρωτικού καπιταλισμού.

Γιατί δεν μπορείς να θεωρείς την εξάρτηση χρόνια και υποτροπιάζουσα νόσο του εγκεφάλου που δεν επιδέχεται σαν θεραπευτική παρέμβαση παρά μόνο την φαρμακευτική συντήρηση που επιβάλλουν τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών, ενώ στις συλλογικές αναπαραστάσεις να θεωρείται ανήμπορος και υπεύθυνος για την ασθένεια του μόνον ο τοξικοεξαρτημένος.

Γιατί δεν μπορείς να καταγγέλλεις τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ όπως κάνουν σήμερα οι πλειοψηφίες των σωματείων του ΚΕΘΕΑ και του ΟΚΑΝΑ και να καλείς σε συντονιστικά συγκεκριμένων πρωτοβάθμιων σωματείων επειδή η οργανωσούλα  σου εκεί έχει παρέμβαση, όταν μέχρι χθες συμμετείχες σε όλες τις συγκεντρώσεις με τη ΓΣΕΕ, βαρούσες παλαμάκια στον Παναγόπουλο και στα συνέδρια ψήφιζες μαζί τους τις αποφάσεις. Τότε αποκαλούσες το ΠΑΜΕ διασπαστικό και τώρα εκφράζοντας με συνέπεια το αντιΚΚΕ και αντιΠΑΜΕ μένος της οργανωσούλας σου να φωνάζεις «Ούτε με το ΠΑΜΕ, ούτε με τη ΓΣΕΕ». Να μιλάς για την ανάγκη των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και να παραβιάζεις το καταστατικό που έφτιαξαν τα ίδια τα μέλη του σωματείου, και όχι το κράτος, και να κάνεις Γενικές Συνελεύσεις χωρίς προετοιμασία, χωρίς αρχή και τέλος, που είτε θέλουν οι εργαζόμενοι είτε όχι, να καταλήγουν σε μια εξουσιοδότηση του ΔΣ και να κάνεις εκλογές όποτε βολεύει εσένα και όχι όποτε ορίζει το καταστατικό.

Εμείς το λέμε καθαρά: τον τροχό της ιστορίας θα τον γυρίσουν προς τα μπρος οι καλά οργανωμένες και συνειδητά αποφασισμένες εργατικές λαϊκές μάζες, κόντρα στους θεούς και τους δαίμονες του κεφαλαίου. Για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος, για να διαφεντέψει τον πλούτο που παράγει. Για την οργάνωση αυτού του αγώνα βασικό του κύτταρο θα είναι το καλά οργανωμένο και μαζικό πρωτοβάθμιο σωματείο.

Δίνουμε το χέρι σε κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα που κατανοεί ότι αξίζει κάθε θυσία η συμβολή σε αυτό τον αγώνα κάνοντας το βήμα, συγκροτώντας την επιτροπή αγώνα των εργαζομένων στο χώρο της πρόληψης και της απεξάρτησης.

Πρώτο αγωνιστικό ραντεβού η μάχη για την οργάνωση και την περιφρούρηση της μεγάλης πανελλαδικής απεργίας στις 6 του Νοέμβρη και στα μεγάλα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 10.30 στην Ομόνοια στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις.

Κίνηση εργαζομένων ΚΕΘΕΑ για τη συγκρότηση Επιτροπής Αγώνα του ΠΑΜΕ

Όλοι στην απεργία στις 6 Νοέμβρη!

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ προς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να προχωρήσουν σε συζήτηση και αποφάσεις για 24ωρη προειδοποιητική ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, πολλά σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, αποφάσισαν την προκήρυξη απεργίας στις 6 Νοέμβρη.imagesΣ

Η απόφαση για απεργία δεν είναι μια τυπική διαδικασία, που αποφασίζεται «κάπου εκεί έξω», αλλά συνειδητή πράξη ευθύνης και αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε. Είναι αναμέτρηση τάξης προς τάξη.  Όλες οι κατακτήσεις κερδήθηκαν με αγώνες και συγκρούσεις, τίποτα δε χαρίστηκε.

Να γίνει υπόθεση όλων μας η επιτυχία της απεργίας. Να καλέσουμε έκτακτη Γενική Συνέλευση για να συζητήσουμε τη σημασία της συμμετοχής μας, να αποφασίσουμε πώς θα διασφαλίσουμε την επιτυχία της και να προχωρήσουν επιτέλους(!)οι εκλογικές διαδικασίες.

Οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, παρά τα προβλήματα επιβίωσης που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε, παρά την υπο-χρηματοδότηση και σταδιακή απαξίωση των φορέων, την απειλή της απόλυσης-διαθεσιμότητας και της κατάργησης-συγχώνευσης των οργανισμών, έχοντας κόντρα το ρεύμα της ναρκωκουλτούρας και του συμβιβασμού με το «πρόβλημα», όπως και τη λογική των οικονομικών νόμων της ελεύθερης αγοράς, ζούμε και δουλεύουμε ξεπερνώντας κυριολεκτικά τον εαυτό μας, ώστε να συνεχίσουμε να παρέχουμε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους εξαρτημένους και τις οικογένειές τους.

Ετοιμάζουν νέο γύρο επίθεσης. Τα νέα μέτρα θα έρθουν να προστεθούν πάνω στα αποκαΐδια των προηγούμενων. Η επιδείνωση της ζωής μας δεν θα έχει τελειωμό, αν δεν τους σταματήσουμε. 

Πρέπει και έχουμε τη δύναμη να τους φοβίσουμε!

Να ακυρώσουμε στην πράξη τα αντιλαϊκά μέτρα! Να μην τολμήσουν να προχωρήσουν τα σχέδια τους για συγχωνεύσεις-καταργήσεις-απολύσεις! Να γίνει η απεργία αυτή το έναυσμα για ένα κύμα σαρωτικών κινητοποιήσεων που θα οδηγήσει σε ριζικότερες αλλαγές προς όφελος του λαού! 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Η πολιτική ενίσχυσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, επιβάλλει κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων, υπηρεσιών πρόνοιας, πληρωμές ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία, σπρώχνει στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αποκλείει κάθε δυνατότητα συλλογικής σύμβασης και διαπραγμάτευσης, φορτώνει με δυσβάσταχτους φόρους και χαράτσια τις λαϊκές οικογένειες.

Βιομήχανοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές, μαζί με τα κόμματα που τους υπηρετούν και με τα μαντρόσκυλά τους –τους φασίστες της Χρυσής Αυγής-, αλλά και με τους ευρωπαίους και άλλους «συμμάχους» τους,  παίρνουν τα μέτρα τους απέναντι στο λαϊκό- εργατικό κίνημα, ώστε αυτό να παραμένει εγκλωβισμένο και χειραγωγημένο, να μην αμφισβητεί την εξουσία τους, να μη χαράξει το δικό του δρόμο ανάπτυξης. Παράλληλα, στον μεταξύ τους ανταγωνισμό για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους, δεν διστάζουν να εμπλέξουν το  λαό της χώρας μας σε πολεμικές συγκρούσεις, να τον βάλουν να σκοτώσει και να σκοτωθεί για τα κέρδη του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή.

Μας θέλουν δούλους του 21ου αιώνα, αναλώσιμη ύλη για τα κέρδη τους, χωρίς κανένα δικαίωμα, καμιά προοπτική. Είναι αδίστακτοι!

Ο αντίπαλος είναι ισχυρός, αλλά όχι ανίκητος. Μπορούμε να τον ανατρέψουμε! Μπορούμε να νικήσουμε! 

Προϋπόθεση είναι να πιστέψουμε στην δύναμη μας, αλλά και να ξεμπερδέψουμε με όσους δίνουν ανάσα  ζωής σε αυτό το σάπιο σύστημα. Τις εργοδοτικές και κυβερνητικές συνδικαλιστικές οργανώσεις που καλλιέργησαν το συμβιβασμό και την υποταγή στους εργαζόμενους, τη λογική της «ατομικής λύσης» στα προβλήματά τους, τα ρουσφέτια και τους εκβιασμούς. Τους διάφορους «αριστερούς» που πίνουν κρασί στο όνομα της Ε.Ε. και της ανταγωνιστικότητας, που σπέρνουν αυταπάτες περί «υγιούς επιχειρηματικότητας» και υπόσχονται έναν καπιταλισμό όπου και ο εργαζόμενος και ο καπιταλιστής θα είναι κερδισμένοι… γεγονός που οπωσδήποτε θα συμβεί, όπως και η Δευτέρα Παρουσία.

Όλοι αυτοί ενδιαφέρονται για τη χειραγώγηση της εργατικής τάξης, για την υποταγή της δίκαιης αγανάκτησής της στις σκοπιμότητές τους. Διαβλέπουν ήδη την προοπτική ενός μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού και προσπαθούν να τον εκτρέψουν σε ανώδυνα για το σύστημα μονοπάτια (βλέπε: αλλαγή κυβερνητικού διαχειριστή, με οφέλη ασφαλώς και για τους ίδιους). Στο όνομα της ενότητας και της κοινής δράσης των εργαζομένων στήνουν «συντονιστικά» που εκπροσωπούν τους ίδιους, για να παίρνουν αποφάσεις για τους εργαζόμενους χωρίς τους εργαζόμενους. Μιλούν για διαδικασίες βάσης, ενώ δεν κάνουν το παραμικρό για την οργάνωση στη βάση των εργαζόμενων, για τη συμμετοχή τους στις Γενικές Συνελεύσεις, για την επιτυχία των κινητοποιήσεων. Θέλουν τους εργαζόμενους στη γωνία και αυτοί να είναι οι «νόμιμοι» διορισμένοι εκπρόσωποι τους.

 

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Κάθε νίκη του κινήματος είναι και νίκη του κάθε κλάδου και του καθενός ξεχωριστά. Κάθε εμπόδιο που μπαίνει στη συνέχιση αυτής της βάρβαρης πολιτικής είναι κέρδος για τους εργαζόμενους, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τελική νίκη.

 

Απαιτούμε:

  • Γενναία χρηματοδότηση του ΚΕΘΕΑ, για την ανάπτυξη των προγραμμάτων του, με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης στον τομέα της απεξάρτησης.
  • Κανένα κλείσιμο προγράμματος ή μονάδων. Όχι στη συγχώνευση ΚΕΘΕΑ-ΟΚΑΝΑ.   
  • Να πάρει πίσω η κυβέρνηση το νόμο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, να επανέλθει η υποχρεωτικότητά τους και να υπογραφεί ΕΓΣΣΕ με επαναφορά των μισθών στα 751 ευρώ.
  • Επαναφορά όλων των μισθών στα προ των περικοπών επίπεδα.
  • Να αυξηθεί το επίδομα ανεργίας και να δοθεί σε όλους τους άνεργους και όλοι οι άνεργοι να έχουν δωρεάν ιατρική, νοσηλευτική και φαρμακευτική φροντίδα.
  • Να ανακληθούν όλες οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα και να δοθούν κονδύλια για την κάλυψη των αναγκών στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια. Καμιά απόλυση στον ιδιωτικό τομέα.
  • Να καταργηθούν άμεσα οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, να παρθούν πίσω οι μειώσεις στις συντάξεις, να επιστραφούν στα Ταμεία τα κλεμμένα και παρακρατημένα από το κράτος και τους εργοδότες.
  • Να σταματήσουν τώρα όλα τα χαράτσια είτε της ΔΕΗ είτε της Εφορίας. Να σταματήσει κάθε κατάσχεση και πλειστηριασμός στα σπίτια των εργαζομένων.

Μπλοκάρισμα του νου φέρνει η κρίση- Του Νίκου Σιδέρη*

Ενα πένθιμο μούδιασμα ορίζει το ψυχολογικό στίγμα της κρίσης. Η πένθιμη χροιά οφείλεται στις πολλαπλές απώλειες που βιώνουν οι άνθρωποι: Χάνουν υλικές απολαβές. Χάνουν το σύμπλεγμα διασκεδαστικής αυταπάτης που καλλιεργούσε ο καταναλωτικός ναρκισσισμός, δηλαδή φαντασιακές ευχαριστήσεις. Χάνουν την εμπιστοσύνη τους στον κόσμο, στον άλλον και σε ό,τι καλό κι αγαπητό έβλεπαν στον εαυτό τους. Η απώλεια τόσο της υλικής κατάστασης όσο και της ηδονικής αυταπάτης προκαλεί ένα βίαιο πένθος. Ωστόσο, η δεσπόζουσα ψυχολογική ιδιαιτερότητα της παρούσας κρίσης αντιστοιχεί στο μούδιασμα της σκέψης, του λόγου και της πράξης, που ορίζει τη στάση των ανθρώπων, ιδιαίτερα όσων πλήττονται εξοντωτικά από την κρίση.3-the-son-of-man

Ο κύριος ψυχοδιανοητικός μηχανισμός του μουδιάσματος ονομάζεται «διπλός δεσμός». Αντιστοιχεί στην εμπλοκή της σκέψης, που προκύπτει όταν οι άνθρωποι γίνονται στόχος παράδοξων μηνυμάτων που αλληλοακυρώνονται, χωρίς να επιτρέπεται να σκεφτείς σχετικά μ’ αυτό το παράδοξο. Στην Ελλάδα της κρίσης, αυτή η επικοινωνιακή μηχανή παραγωγής διανοητικής εμπλοκής συνίσταται στο εξής σύμπλεγμα: Ενα πρώτο μήνυμα λέει «Αν αντισταθείς, χάθηκες» (=πτώχευση, καταστροφή…). Ενα δεύτερο μήνυμα λέει «Αν υποκύψεις, χάθηκες» (=ανεργία, φτώχεια, μιζέρια, απόγνωση…). Κι ένα τρίτο απαγορεύει τη σκέψη, εφ΄ όσον «Είναι μονόδρομος» γιατί «Το είπε η τρόικα». Με απλά λόγια: Αν πεις ναι, χάθηκες. Αν πεις όχι, χάθηκες. Και απαγορεύεται να σκεφτείς και να σχολιάσεις αυτό το παράδοξο κλουβί της σκέψης.

Η παρατεταμένη εμβάπτιση των ψυχών σ’ αυτό το παράδοξο περιβάλλον επικοινωνίας τελικά εσωτερικεύεται και λειτουργεί ως φίλτρο/κώδικας ανάγνωσης και αναπαράστασης της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την άμεση παρουσία όλων των προηγούμενων συστατικών: Εδώ οφείλεται και η κοινή αίσθηση ότι «οι άνθρωποι είναι τρελαμένοι / τα ‘χουν παίξει/είναι ζαλισμένοι» κ.τ.ό.

Ο διπλός δεσμός, ως ακραίο υπόδειγμα παράδοξης επικοινωνίας και επίθεσης στους ίδιους τους μηχανισμούς της σκέψης, δεν παράγει μόνο αίσθηση παραφροσύνης των πνευμάτων και των πραγμάτων. Αλλά και υπονόμευση, εμπλοκή και αδρανοποίηση της ικανότητας των ανθρώπων να σκέφτονται –και, κατά μείζονα λόγο, να σκέφτονται νηφάλια και ορθολογικά. Προφανώς, μια τέτοια επικοινωνιακή καταιγίδα, μέσα από το μούδιασμα που παράγει, καλλιεργεί ψυχολογία νεο-ραγιαδισμού και καθιστά ανέφικτη τη συγκροτημένη αντίσταση και κινητοποίηση, ακόμη και εκείνων που πλήττονται βαρύτατα.

Το επικοινωνιακό περιβάλλον του διπλού δεσμού διαμορφώθηκε στα χρόνια της πολιτικής διαχείρισης του Μνημονίου και κορυφώθηκε στις εκλογές του 2012. Τότε απογειώθηκε πολιτικά και εκλογικά και η «Χρυσή Αυγή», η οποία ακριβώς προβάλλει και ασκεί την άρνηση της σκέψης – δηλαδή, το πυρηνικό παράγωγο του διπλού δεσμού. Επειδή η νύχτα της σκέψης απολήγει σε Χρυσή Αυγή. Ενώ ταυτόχρονα παρέχει διέξοδο στην αδιαμεσολάβητη από τη σκέψη οργή και εκδίκηση με προσφυγή στη δαιμονοποίηση του άλλου (ρατσισμός = ανθρωποφαγικός εθνικισμός) και στην ωμή δύναμη. Που παράγει όχι απλώς εργαλειακή χρήση, αλλά απόλαυση της βίας, συνηχώντας με βαθύτατα ρεύματα σαδισμού και καταστροφικότητας που ενυπάρχουν στον ανθρώπινο ψυχισμό – και, όταν καταλυθεί η πλαισίωσή τους και η αναχαίτισή τους από τη σκέψη και τον πολιτισμό, οδηγούν εδώ που οδήγησαν.

Παράλληλα, το μούδιασμα ερμηνεύει και την πολιτική και δημοσκοπική λίμναση της απήχησης της αντιπολίτευσης, που παραμένει «ακατανόητη» με όρους οικονομίστικης ανάλυσης, αλλά και κάθε πολιτικής ανάλυσης από την οποία λείπουν πρόσφορα εννοιολογικά εργαλεία, όπως ο διπλός δεσμός. Και τα ισχυρότερα επιχειρήματα πάνε χαμένα όταν συναντούν μυαλά μπλοκαρισμένα, ανίκανα να σκεφτούν. Οσο λοιπόν η αντιπολίτευση δεν ασχολείται με την αποδόμηση του διπλού δεσμού, παραβλέποντας την εμπλοκή των ψυχών, οι άνθρωποι θα παραμένουν μουδιασμένοι και πολιτικά καθηλωμένοι.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

* Ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και συγγραφέας. Στο βιβλίο του «Μιλώ για την κρίση με το παιδί» (Μεταίχμιο 2013) αναλύεται διεξοδικά η Πολιτική Ψυχολογία της κρίσης και ο μηχανισμός του διπλού δεσμού.

 Πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=129971

Να λύσουμε το φρένο της σκέψης – του Δημήτρη Μηλάκα

 

Υπάρχει η βάσιμη άποψη – κωδικοποιημένη από τον ψυχαναλυτή συγγραφέα Νίκο Σιδέρη –  η οποία σε γενικές γραμμές υποστηρίζει  ότι στην Ελλάδα της κρίσης οι άνθρωποι γίνονται στόχος παράδοξων μηνυμάτων που αλληλοακυρώνονται  και μπλοκάρουν τη σκέψη με τελικό αποτέλεσμα ένα διανοητικό μούδιασμα  και την μοιρολατρική  αποδοχή των τετελεσμένων.Dali_RaphaelesqueHeadExploding_thumb

Τέτοιου είδους παράδοξα μηνύματα – τα οποία μάλιστα αλληλουπονομεύονται και ακυρώνονται αφήνοντας τον κόσμο άφωνο και ακίνητο— συνεχίζουν να εκπέμπονται από την αρχή της κρίσης μέχρι και τώρα. Για παράδειγμα:

  • Αυτές τις μέρες ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι  απέκλεισε το ενδεχόμενο χρεοστασίου της Ελλάδας έναντι του επίσημου τομέα. Στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου από την Ουάσιγκτον ο Ευρωπαίος τραπεζίτης ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα… απαγορεύεται να πτωχεύσει. Συμπλήρωσε ωστόσο, ότι οι Ευρωπαίοι πιστωτές θα έχουν εξετάσει μέχρι το τέλος του χρόνου τους όρους ενός νέου δανείου προς την Ελλάδα.
  • την ίδια στιγμή που ο Ευρωπαίος Τραπεζίτης μας …απαγορεύει να πτωχεύσουμε και φροντίζει για την αιώνια ανακύκλωση της χρεοκοπίας μας, στο «Ευαγγέλιο των Αγορών» την Wall Street Journal διαβάζουμε ότι με τα σημερινά δεδομένα το ελληνικό χρέος θα αποπληρωθεί μετά από 100 ή και 200 (!) χρόνια.

Κατάθλιψη και ακινησία

Αντιμέτωπη με αυτές τις πληροφορίες/ μηνύματα η ελληνική κοινωνία βυθίζεται ολοένα και βαθύτερα στην απογοήτευση, καθώς βλέπει το ζοεφερό μέλλον που της επιφυλάσσουν:

  • Οι δανειστές είναι έτοιμοι να συνεχίσουν να δανείζουν μεταφέροντας το χρέος στο μέλλον. Ένα μέλλον που σύμφωνα με τη Wall Street Journal εκτείνεται πολύ πιο μακριά από αυτό που ο μέσος άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί  (και να σηκώσει) στα όρια του βιολογικού του κύκλου

Με πιο απλά λόγια, οι υπο-αμειβόμενοι  εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα στοιχειώδη, οι νέοι και πάνω απ όλα οι άνεργοι, ακούνε πως το δράμα θα συνεχιστεί επ΄ άπειρον: Οι δανειστές θα δανείζουν, η Ελλάδα με αυτά τα νέα δανεικά θα ξεχρεώνει τα παλιότερα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με νέα μνημόνια (γιατί κανείς δε δανείζει χωρίς όρους)  θα διασφαλίζονται οι προμήθειες που πέρα από τους τόκους επιβάλλουν οι εντιμότατοι τοκογλύφοι.

Η «ακατανόητη» απάθεια  με την οποία η κοινωνία αντιμετωπίζει τις αποφάσεις που την οδηγούν στην καταστροφή (της) μπορεί ίσως να ανιχνευθεί με τη βοήθεια της ψυχιατρικής. Ο Νίκος Σιδέρης όπως προαναφέραμε κάνει λόγο  για έναν κύριο ψυχοδιανοητικό μηχανισμό μουδιάσματος που ονομάζεται «διπλός δεσμός» και αντιστοιχεί στην εμπλοκή της σκέψης, που προκύπτει όταν οι άνθρωποι γίνονται στόχος παράδοξων μηνυμάτων:

« Στην Ελλάδα της κρίσης, αυτή η επικοινωνιακή μηχανή παραγωγής διανοητικής εμπλοκής συνίσταται στο εξής σύμπλεγμα:

  • Ενα πρώτο μήνυμα λέει «Αν αντισταθείς, χάθηκες» (=πτώχευση, καταστροφή…).
  • Ενα δεύτερο μήνυμα λέει «Αν υποκύψεις, χάθηκες» (=ανεργία, φτώχεια, μιζέρια, απόγνωση…)
  • Κι ένα τρίτο απαγορεύει τη σκέψη, εφ΄ όσον «Είναι μονόδρομος» γιατί «Το είπε η τρόικα».

Με απλά λόγια: Αν πεις ναι, χάθηκες. Αν πεις όχι, χάθηκες. Και απαγορεύεται να σκεφτείς και να σχολιάσεις αυτό το παράδοξο κλουβί της σκέψης».

Ρεαλιστικός «ξεσηκωμός»

Όσοι ίσως υποτιμούν την ατομική  ψυχολογική παράμετρο στη διαμόρφωση των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν θα πρέπει να ξεχνούν τη φράση ότι «η οικονομία είναι ψυχολογία» που συχνά πυκνά εκτοξεύουν οι αρχιερείς των αγορών. Αυτοί , προφανώς, κάτι ξέρουν.

Αυτό το κάτι θα πρέπει ίσως να το μελετήσουν και όσοι υποστηρίζουν πως μάχονται για να βγάλουν την ελληνική κοινωνία από την «αιώνια» παγίδα στην οποία έχει οδηγηθεί.

Υπό αυτήν την έννοια, η ρεαλιστική τεκμηρίωση της ύπαρξης ενός σχεδίου που οδηγεί έξω από την παγίδα, είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μια «πολιτικής ψυχολογίας» που θα εμπνεύσει θα κινητοποιήσει  και θα απαλλάξει τις αστείρευτες κοινωνικές δυνάμεις από τους καταθλιπτικούς δεσμούς που οικοδομούν- με μέθοδο- οι δανειστές και οι εγχώριοι παρατρεχάμενοί τους.