Ο σοφιστικός μηδενισμός…! ή κάνουμε το κρέας ψάρι!

decatance

Μια διδακτική ιστορία για μοντέρνους καιρούς…!

Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, αναγγέλλει ότι φθάνει στην Αθήνα και λέει στους άρχοντες της Πόλης ότι επείγεται να μυηθεί στα Ελευσίνια μυστήρια. Οι Αθηναίοι αιφνιδιάστηκαν, αλλά η κληρονομιά της πόλης, παρηκμασμένη πια, τους ωθεί να κάνουν εκκλησία και να συζητήσουν το αίτημα του βασιλιά. Τρόμαξαν! Πως θα γίνουν τώρα τα Μυστήρια, αφού δεν είναι η εποχή τους; Ο καιρός των πρώτων μικρών Μυστηρίων ήταν τον μήνα του Ανθεστηριώνα        (όγδοος μήνας στο αττικό ημερολόγιο), αλλά είχε ήδη περάσει. Ο Δημήτριος, απαιτούσε και τα δυο Μυστήρια να γίνουν μαζί για να μυηθεί. Ο δικός του «άνθρωπος» στην εκκλησία των Αθηναίων, παίρνει το λόγο και λέει:  «δεν υπάρχει πρόβλημα κανένα. Ελεύθεροι δεν είμαστε; Δημοκρατία δεν έχουμε; Εμείς δεν αποφασίζουμε; Θα αλλάξουμε το ημερολόγιο! Ακούστε: θα κάνουμε ένα ψήφισμα με το οποίο θα λέμε ότι είναι ο Ανθεστηριώνας, θα μυήσουμε τον Δημήτριο στο πρώτο βαθμό και μετά θα βγάλουμε ένα ψήφισμα που θα λέει ότι είναι Βοηδρομιών (ο τρίτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο) και θα τον μυήσουμε και πάλι στα Μεγάλα μυστήρια. Έπειτα θα βγάλουμε νέο ψήφισμα και θα επαναφέρουμε το ημερολόγιο εκεί που ήταν και όλα θα τελειώσουν καλά!». Κι έτσι έκαναν! αλλά δεν πέρασαν καλύτερα, επειδή η παρακμή προχώρησε ακόμα περισσότερο μέχρι την τελική κατάρρευση του ελληνιστικού κόσμου…

Δημήτρης Γιαννάτος

Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…! – ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

chaplin

23 Ιανουαρίου 2019

Το 1908, ο Χένρυ Φόρντ σχεδιάζει το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων. Πατώντας στις αρχές της «επιστημονικής» οργάνωσης της εργασίας με τον καταμερισμό των σταδίων παραγωγής (τεηλορισμός), οργανώνει την κατασκευή της κινούμενης γραμμής παραγωγής. Λέγεται πως την εμπνεύστηκε από τα σφαγεία του Σικάγου, όπου τα ζώα διαμελίζονταν σε μια κινούμενη γραμμή τεμαχισμού.

Το συγκεκριμένο μοντέλο εργασίας, είναι κατάλληλο για τυποποιημένα προϊόντα που προορίζονται για μαζικές αγορές. Ταυτόχρονα, το φορντικό μοντέλο χαρακτηρίζεται από ανελαστικότητα, αυστηρότητα και ενίοτε αυταρχισμό. Η συμμετοχή των εργαζομένων στο τελικό προϊόν είναι μηδαμινή και οι εργασίες καθορίζονται από τη διεύθυνση, ενώ οργανώνονται με μηχανικές διαδικασίες. Έτσι, ο τεηλορισμός και ο φορντισμός, ονομάζονται συστήματα χαμηλής εμπιστοσύνης (προς τους εργαζόμενους).Παράλληλα, διογκώνεται η δυσπιστία και η έλλειψη εμπιστοσύνης των εργαζομένων προς τα πάνω, προς τα ανώτερα επίπεδα της οργανωτικής πυραμίδας. Όπου σχηματίζεται τέτοιο περιβάλλον, οι εργαζόμενοι ικανοποιούνται ελάχιστα, ενώ το ποσοστό της απουσίας ή της διακοπής από την εργασία είναι υψηλό.  Σε αντιδιαστολή, τα συστήματα υψηλής εμπιστοσύνης είναι εκείνα, στα οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να έχουν τον έλεγχο της μορφής, του ρυθμού και της διαδικασίας της εργασίας εντός πλαισίων που ορίζονται με στρατηγικές οδηγίες, από τα υψηλότερα επίπεδα ευθύνης, εφόσον μιλάμε για ιεραρχικά μοντέλα οργάνωσης και διοίκησης.

Κι αν το ΚΕΘΕΑ, θεωρείται ότι απέχει από τη αυτοκινητοβιομηχανία, πολλές από τις παραπάνω πτυχές της εργασιακής καθημερινότητας, είναι παρόμοιες και υπαρκτές. Η οικονομική κρίση του 2008, που οδήγησε στην εφαρμογή του μνημονίου, άλλαξε την ισορροπία των εργασιακών συνθηκών και την εσωτερική εκτελεστική αρχιτεκτονική του Οργανισμού. Η οικονομική εξάρτηση από μια χρηματοδότηση που μείωσε τους μισθούς των εργαζομένων και η μαζικοποίηση της ανάγκης για νέες υπηρεσίες σύμφωνα με την κεντρική πολιτική, αναπόφευκτα οδηγεί στην αυτοματοποίηση συγκεκριμένων διαδικασιών, στην υποτίμηση άλλων και στη μετατροπή του σχεδιασμού σε ρουτίνα και αυτοσκοπό. Μοιάζει να ενσωματώνουμε ψυχολογικά και να εφαρμόζουμε το ευρωπαϊκό και εθνικό μοντέλο δράσης της μείωσης βλάβης στον ίδιο το ΚΕΘΕΑ, ώστε τουλάχιστον να μην πεθάνει. Αποτελεί την ψυχολογική και πολιτική άμυνα για τη διατήρηση της χρηματοδότησης και την παραχώρηση του αδειανού πια πουκάμισου του αυτοδιοίκητου.

Οι διευθύνοντες απομακρύνονται από τους εργαζόμενους και εφαρμόζεται  μια τυφλή, γραφειοκρατική ερμηνεία των οικονομικών και τον νομικών ρυθμίσεων στις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, από την διεύθυνση του Οργανισμού. Είναι άραγε τυχαίο – και δεν χρειάζεται να αποσαφηνιστεί ώστε να μην υπάρχουν εύκολες κρίσεις από όλες τις κατευθύνεις; – να κυκλοφορεί ως «κοινό μυστικό» στους περισσότερους εργαζόμενους, η υπόθεση για την ακούσια ή εκούσια, (ποιος ξέρει;) διαμόρφωση μια στενής επιτελικής στρατηγικής, από άτομα ή ομάδα ατόμων, σε «φαινομενική» αλληλεπίδραση με τη διεύθυνση (ή ποιος πετάει το μπαλάκι σε ποιόν;); Στρατηγική, που τα τελευταία χρόνια για κάποιον δυσερμήνευτο λόγο, δρομολογεί εξελίξεις σύμφωνες με τη στρεβλή «μεταρρυθμιστική» πραγματικότητα της κρίσης και του μνημονίου, στο πεδίο εξουσίας και της προσαρμογής του Οργανισμού σε κάποιο δυσδιάκριτο τοπίο. Και επειδή αποτελούμε μέρος, ενός ευρύτερου συνόλου, ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος δεν συνειδητοποιεί ότι ενσωματώνουμε στο μικρό σύστημά μας, ότι επικρατεί στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο;: Κατασυκοφάντηση της αντίθετης βούλησης του λαού σε ένα εθνικό ζήτημα, κομματικές πιρουέτες και κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, έκπτωση αξιών και αρχών, υποτίμηση του ήθους, παρακμή διαδικασιών, επιβίωση με κάθε τρόπο, παρτακισμός και ένας παρακμιακός συσχετισμός: όλοι δίκιο έχουν.

Η αδιαφάνεια, η σύγχυση ρόλων, οι θεσμικές «παρθενορραφές», οι αλλαγές χωρίς πλαίσιο και συμμετοχή, τα διπλά μηνύματα, η έλλειψη επικοινωνίας, η απαξίωση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, η υποτίμηση των συλλογικών οργάνων του ΚΕΘΕΑ, ο διαμελισμός δικαιωμάτων και οδηγιών της εργασιακής νομοθεσίας, η υιοθέτηση της χειρότερης δυνατής ερμηνείας νόμων και εγκυκλίων που αφορούν στους εργαζόμενους, η εργαλειοποίηση της δημόσιας χρηματοδότησης για την αυθαίρετη διαφοροποίηση των εργαζομένων, η δημιουργία μιας κουλτούρας αξιοποίησης εθελοντών, όχι με λογική του κινηματικού χαρακτήρα του πάλαι ποτέ ΚΕΘΕΑ, αλλά με τον κίνδυνο δημιουργίας μιας δεξαμενής εν δυνάμει εργαζομένων για τη ανάπτυξη δράσεων, ώστε να απορροφηθεί το έλλειμμα θέσεων εργασίας από παραιτήσεις και την κινητικότητα πολλών συναδέλφων κ.α, δεν μπορούν πάντα να δικαιολογούνται με την καραμέλα των γενικών «αγνών προθέσεων» και το νεφελώδες γενικό καλό του Οργανισμού.

Και αυτό επειδή οδηγούν σε σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας στο σώμα του ΚΕΘΕΑ και σε επιβαρυντική καθημερινότητα, που θα οδηγεί σε συνεχή  αβελτηρία του θεραπευτικού σκοπού του Οργανισμού. Δεν είναι καινούρια όλα τα παραπάνω, σιγόβραζαν χρόνια, αλλά τώρα κορυφώνονται. Ένα «ανομικό«(κατά το Ρόμπερτ Μέρτον) κλίμα παρακμής, μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα, έχοντας τυπική νομιμότητα. Αλλά, μιλάμε για εργαζόμενους σε ένα Οργανισμό απεξάρτησης, που οι ανθρώπινες αξίες έπαιζαν ένα σπουδαίο ρόλο.

Η βασική αρχή της φροντίδας του εαυτού και η εξασφάλιση υγιών συνθηκών, πυρήνας στη φροντίδα για τον εξαρτημένο, δεν φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα στην πολιτική φροντίδας και για τους εργαζόμενους, εγκαθιστώντας μια θεμελιακή αντίφαση, λόγων και έργων, ανθρωπισμού και πράξης, οράματος και σχέσεων. Ενώ οι πιο κυνικοί, θα έλεγαν ότι τουλάχιστον στον φορντισμό οι υπεύθυνοι παραγωγής, λάδωναν και συντηρούσαν τα γρανάζια της αυτοματοποιημένης γραμμής για να δουλεύουν καλύτερα!

Η μαζική συμμετοχή στις δράσεις του Συλλόγου Εργαζομένων, δεν αποτελεί στην παρούσα χρονική στιγμή, μόνο προάσπιση των υλικών συμφερόντων των εργαζομένων, αλλά προϋπόθεση δημοκρατίας και προσωπική ευθύνη ώστε να να απομακρυνθούμε από την περιρρέουσα παρακμή και την αποδόμηση. Αποτελεί προσπάθεια, η διαπραγμάτευση για την συλλογική σύμβαση και τον κανονισμό εργασίας – που με ευθύνη της διεύθυνσης έχει βαλτώσει μήνες τώρα – να αποτυπώνει ως αρχή, ένα περιβάλλον που στο μέτρο του δυνατού, ανακουφίζει την καθημερινότητα, αυξάνει το αίσθημα δικαιοσύνης και ορίζει συνθήκες εργασίες με κοινές συμφωνίες, πέρα από την καλή ή κακή θέληση των εκάστοτε διοικητικών υπευθύνων Μονάδων και Προγραμμάτων και της ιεραρχίας. 

Δεν χρειάζεται να μας αφορά μόνο το στενό εργασιακό μας περιβάλλον (Μονάδα ή Πρόγραμμα), αλλά και τι γίνεται δίπλα μας, σε όλους τους συναδέλφους μας. «Όλοι μας ή κανείς», έλεγε ο Μπρεχτ, θα αλλάξουμε τα πράγματα. Στο επόμενο διάστημα, η ενεργή συμμετοχή όλων μας είναι απαραίτητη. Στο επόμενο διάστημα, παίζεται το έργο, η ευθύνη να γίνει πράξη. Μακριά από χρόνιες αγκυλώσεις και την ενοχοποίηση εντός πολλών δομών, που «ποινικοποιούν» συναισθηματικά τον αγώνα των εργαζομένων και οδηγούν πολλούς συναδέλφους, στη συμμόρφωση και την απάθεια.

Δημήτρης Γιαννάτος

Γραμματέας του Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ

Άρθρο -Επεξηγήσεις για το Ασφαλιστικό

 

αρχείο λήψης

Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από άρθρο του Νίκου Ντάσιου, που δίνει μια περιεκτική οπτική των αλλαγών που επιχειρούνται με το Ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Του Νίκου Ντάσιου.

«(…) Σύμφωνα με τα λεχθέντα (για το ασφαλιστικό), το προσχέδιο των 170 σελίδων, αποτελεί το 4ο κατά σειρά νομοθέτημα για την «διευθέτηση» του Ασφαλιστικού την τελευταία 5ετία και πιστώνεται αρνητικά εξ ολοκλήρου στην Κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ). Η νέα «μεταρρύθμιση» έρχεται ως απότοκος των δεσμεύσεων Τσίπρα στο 3ο Μνημόνιο, για εξοικονόμηση πόρων ύψους 450 εκατ. € το 2015 και 1,8 δισ. € το 2016.

Η συνταγή για την «επίτευξη της βιωσιμότητας» παραμένει ίδια μ’ αυτή που ακολουθήθηκε έως τώρα, υπό την καθοδήγηση της τρόικας: περικοπές με επιβάρυνση ασφαλισμένων και συνταξιούχων και αυξήσεις των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Το ιδιαίτερο του νέου σχεδίου είναι η ολοκλήρωση της διάλυσης της μικρομεσαίας κοινωνικής δομής που αποτελεί και την ιδιαιτερότητα της χώρας μας εντός της Ευρώπης.

Από 1/1/2016 η καταβαλλόμενη σύνταξη περιλαμβάνει δύο μέρη: την Εθνική Σύνταξη, –που καταβάλλεται από τον Κρατικό προϋπολογισμό με μόνη προϋπόθεση την 15ετή παραμονή στη χώρα–, ύψους 384 € και την Αναλογική που είναι συνάρτηση των εισφορών που έχει καταβάλλει ο εργαζόμενος, με σημαντικές περικοπές από τούδε και στο εξής λόγω μειωμένων ποσοστών αναπλήρωσης. Όσοι υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης από 1/1/2016 και δηλώνουν μηνιαία εισοδήματα –από 1.000€ και πάνω– θα δουν τις συντάξιμες αποδοχές τους να μειώνονται κατά 15-20% σε σχέση με τους υπολογισμούς του 2015.

Μεγάλο πλήγμα θα υποστούν ελεύθεροι επαγγελματίες, νέοι επιστήμονες και αγρότες δεδομένης της κατάργησης των ασφαλιστικών κλάσεων από 1/1/2017 και του υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών και των εισφορών υγείας ως ποσοστό –20% για τις ασφαλιστικές εισφορές–, επί του δηλωθέντος μηνιαίου εισοδήματος. Ιδιαίτερη επιβάρυνση θ’ αντιμετωπίσουν όσοι ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν ετήσια εισοδήματα άνω των 20.000 €, που σε κάποιες περιπτώσεις θα υποστούν τον διπλασιασμό των εισφορών τους. Προκειμένου ν’ αντιμετωπιστούν οι αντιδράσεις των κατηγοριών αυτών επιχειρήθηκε μια ευνοϊκή ρύθμιση για όσους δουλεύουν με μπλοκάκια, εφόσον όμως αποδειχθεί εξαρτημένη σχέση εργασίας, οπότε το 13,5% της εισφοράς θα κληθεί να το καλύψει ο εργοδότης και το υπόλοιπο 6,5 % ο εργαζόμενος. Είναι προφανές πως τέτοιες ρυθμίσεις θα οδηγήσουν στην αύξηση της αδήλωτης εργασίας, στην απόκρυψη εισοδημάτων και εν τέλει στην φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, ενώ θα ολοκληρώσουν την φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό. Για τον δε αγροτικό κόσμο η ρύθμιση αυτή σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες φορολογικές επιβαρύνσεις: 26% φόρος και 75% προκαταβολή του φόρου, θα οδηγήσει στη διάλυση της μικρομεσαίας αγροτικής παραγωγής .

Ο μύθος της διασφάλισης των κατώτατων συντάξεων και όσων αντιμετωπίζουν κοινωνικό αποκλεισμό, καταρρίπτεται αφού η αυστηροποίηση των κριτηρίων χορήγησης του ΕΚΑΣ θα οδηγήσει μέχρι τον Μάρτιο του 2016 στην μείωση κατά 20% των δικαιούχων, που σήμερα λαμβάνουν συντάξεις των 500-600 €. Στην κατεύθυνση της μετατροπής τον συντάξεων σε επιδόματα Κοινωνικής Αλληλεγγύης θα υπόκεινται τόσο οι υπερήλικες ανασφάλιστοι του ΟΓΑ όσο και όσοι έπαιρναν Σύνταξη Αναπηρίας.

Ο Κατρούγκαλος επιδίδεται σε μια επικοινωνιακή στρατηγική περί δήθεν «κόκκινων γραμμών» για την διατήρηση των υφιστάμενων Κύριων Συντάξεων αφού η όποια διαφορά προς τα κάτω, προκύψει κατά τον επαναπροσδιορισμό τους θα καλύπτεται –όπως λέει– από την «προσωπική διαφορά» μέχρι τον Ιούλιο του 2018 που θα λήξει το τρέχον πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Μετά την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει καμία δέσμευση, αφού από τότε θα πρέπει να εξισωθούν οι τρέχουσες συντάξεις με αυτές που θα δοθούν με τον νέο τρόπο υπολογισμού. Για να διασκεδάσει δε την αγωνία των σημερινών συνταξιούχων, ο Υπουργός ισχυρίζεται πως τότε θα υπάρχει δυνατότητα αυξήσεων λόγω θετικών ρυθμών ανάπτυξης ή από τυχόν έσοδα που θα προκύψουν από την φορολόγηση των ηλεκτρονικών συναλλαγών – εφόσον βέβαια το δεχτούν οι δανειστές.

Σημείο τριβής φαίνεται πως είναι η διατήρηση των Επικουρικών Συντάξεων αφού η Κυβέρνηση απέσπασε κατ’ αρχήν την σύμφωνη γνώμη των Εργοδοτικών Οργανώσεων για αύξηση των εισφορών κατά 0,5% για τους εργοδότες και 0,5% για τους εργαζόμενους, που θα εισφέρουν 300εκατ. € στα ταμεία. Σε άλλη περίπτωση θα υπάρξει μεσο-σταθμική μείωση 17% για τις επικουρικές συντάξεις άνω των 170€. Η αντιδράσεις του κουαρτέτου στην αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, επικαλούμενοι θέματα ανταγωνιστικότητας και αύξησης της ανεργίας ίσως να υποκρύπτουν κι ένα γενικότερο σχέδιο για την μεγαλύτερη διείσδυση ασφαλιστικών πολυεθνικών στην εγχώρια αγορά. Ήδη από την περίοδο Σαμαρά υπάρχει επιμονή για την επέκταση της δράσης των ιδιωτικών ασφαλιστικών από το επίπεδο 3 στο επίπεδο 2 που αφορά στις επικουρικές συντάξεις. Η σταδιακή μετατόπιση του Ασφαλιστικού συστήματος από Αναδιανεμητικό σε Κεφαλαιοποιητικό (βασική σύνταξη, ατομικές μερίδες και επέκταση της ιδιωτικής ασφάλισης) σε συνδυασμό με την διαχείριση με όρους αγοράς των αποθεματικών στο Νέο Εθνικό Φορέα Κοινωνικής ασφάλισης στον οποίο υπάγονται 1/1/2016 όλα τα ταμεία, βοηθάει στην επέκταση του ρόλου των ιδιωτικών ασφαλιστικών.»

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/197248

Η νεκρική σιγή των νέων

Υποθέτει κανείς πως είτε δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, είτε έχουν διαβρωθεί από τις συνθήκες που επικρατούσαν, ειδικά στην Ελλάδα – διαφορετικά δεν εξηγείται η αδιαμαρτύρητη αποδοχή του εγκλήματος που συντελείται εις βάρος τους

EIKONA-χρέος

«Μία κοινωνία προβάτων διοικείται νομοτελειακά, με την πάροδο του χρόνου, από μία κυβέρνηση λύκων» (Juvenal, Ρωμαίος σατυρικός).

Άρθρο 

Χωρίς καμία αμφιβολία, τα περισσότερα μέτρα που υπαγορεύονται στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς επίσης κάποια από τα «ισοδύναμα» που επιλέγει η κυβέρνηση, είναι εις βάρος των νέων – γεγονός που αποτελεί το άκρον άωτο του εγωισμού και της ιδιοτέλειας μίας γενιάς, η οποία θέλει να μεταφέρει τα προβλήματα που η ίδια δημιούργησε στα παιδιά της, καθώς επίσης στα δικά τους παιδιά.

Στο παράδειγμα του ασφαλιστικού, το οποίο μετά την «κλοπή» των αποθεματικών των ταμείων έχει μετατραπεί σε μία χρηματοπιστωτική πυραμίδα, αφού οι συντάξεις δεν πληρώνονται από τις παλαιότερες κρατήσεις των συνταξιούχων, αλλά από αυτούς που εργάζονται σήμερα (όλα όσα συζητούνται περί «μαθηματικών τύπων» είναι απλά ανοησίες), οι νέες προτάσεις επικεντρώνονται στην πώληση των παγίων περιουσιακών τους στοιχείων – για να μην υπάρξουν καινούργιες μειώσεις, παρά το ότι οι τιμές των ακινήτων ευρίσκονται σήμερα στο ναδίρ.

Σε κάθε περίπτωση, αφενός μεν οι νέοι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν τους ηλικιωμένους με τις κρατήσεις τους, αφετέρου θα μηδενισθούν εντελώς οι δικές τους συνταξιοδοτικές ρεζέρβες – οπότε οι προοπτικές να πάρουν οι ίδιοι συντάξεις στο μέλλον, θα είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με το κοινωνικό κράτος γενικότερα, το οποίο σε λίγα χρόνια θα αποτελεί παρελθόν – αφού η Υγεία θα ιδιωτικοποιηθεί, η Παιδεία επίσης, ενώ οι περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες θα πάψουν να υπάρχουν, λόγω της αδυναμίας χρηματοδότησης τους.

Η μεγαλύτερη επιβάρυνση όμως των νέων θα προέλθει από το δημόσιο χρέος, το οποίο σχεδιάζεται να επιμηκυνθεί, με μία περίοδο χάριτος – να μεταφερθεί δηλαδή στις επόμενες γενιές αυξημένο, αντί να επιδιωχθεί η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του, με εναλλακτική λύση τη χρεοκοπία.

Τη  ίδια στιγμή οργιάζει η παραπληροφόρηση, με τα διατεταγμένα «κυβερνητικά» ΜΜΕ να ισχυρίζονται επαίσχυντα ότι, η επιμήκυνση με χαμηλά επιτόκια είναι συνώνυμη με τη διαγραφήόταν όλοι γνωρίζουν πως σε μία χώρα που είναι βυθισμένη στον αποπληθωρισμό, ακόμη και τα μηδενικά ονομαστικά επιτόκια αυξάνουν τους τόκους (πραγματικό επιτόκιο = ονομαστικό + αποπληθωρισμός).

Περαιτέρω η νέα κυβέρνηση έκανε ένα ακόμη μεγάλο έγκλημα εις βάρος των νέων, συνεχίζοντας την παράδοση των προκατόχων της: συμφώνησε για πρώτη φορά να δώσει εμπράγματες εγγυήσεις στους δανειστές της χώρας, υποθηκεύοντας περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δις €, έναντι του νέου δανείου των 86 δις €. Η πραγματική αξία τους είναι βέβαια πολύ υψηλότερη, αφού έχουν εκτιμηθεί το 2010 από το ΔΝΤ στα 300 δις € – χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα ενεργειακά μας αποθέματα (πηγή).

Συμπερασματικά λοιπόν έχουν καταδικαστεί οι νέοι σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές – σε Πολίτες τρίτης κατηγορίας που όσοι δεν μεταναστεύσουν θα κατοικούν σε ένα κράτος-αποικία, χωρίς την εθνική του κυριαρχία, υπόδουλο στους δανειστές του. Αντί δηλαδή να αναλάβει η σημερινή γενιά τις ευθύνες της, όσο επώδυνες και αν είναι, βιώνοντας τον εφιάλτη της χρεοκοπίας, επέλεξε να τις μεταφέρει στις επόμενες γενιές – χωρίς να ντρέπεται καθόλου για τις πράξεις της, καθώς επίσης εφευρίσκοντας μία σειρά έωλες δικαιολογίες, για να συγκαλυφθεί το έγκλημα.

Εν τούτοις, αυτό που μας προκαλεί εντύπωση δεν είναι τόσο τα παραπάνω, όσο η μη αντίδραση των νέων, ειδικά των φοιτητών – οι οποίοι ανέκαθεν ήταν πρωτοπόροι, όταν κινδύνευε η πατρίδα και η ελευθερία τους,όπως στην εποχή της δικτατορίας στην Ελλάδα.

Εύλογα λοιπόν υποθέτει κανείς πως είτε δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει, είτε έχουν διαβρωθεί από τις συνθήκες που επικρατούσαν μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας – αφού είναι αδύνατον να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα το έγκλημα που συντελείται εις βάρος τους.

Προφανώς η είσοδος των κομμάτων στα Πανεπιστήμια διέφθειρε εντελώς τις φοιτητικές οργανώσεις – όπως συνέβη επίσης με τα συνδικαλιστικά κινήματα, μέσω της διαφθοράς των ηγετικών τους στελεχών, ο μοναδικός στόχος των οποίων, εκτός από το χρηματισμό, ήταν η διεκδίκηση μίας βουλευτικής, πολύ καλά πληρωμένης «θέσης εργασίας».

Το χάσμα των γενεών

Συνεχίζοντας, τέτοιου είδους προβλήματα δεν διαπιστώνονται μόνο στη Ελλάδα αλλά, επίσης, στην υπόλοιπη Ευρώπη – όπου το κοινωνικό χάσμα διευρύνεται μεταξύ των εισοδηματικών τάξεων, με τη μεσαία αστική να καταρρέει, καθώς επίσης μεταξύ των πλουσίων χωρών του Βορά με αυτές του Νότου, στις οποίες κλιμακώνεται σταθερά η κοινωνική αδικία (γράφημα).

ΓΡΑΦΗΜΑ - Ευρώπη, κοινωνική ευθύνη

.Το χάσμα αυτό συμπεριλαμβάνει πλέον και τους νέους, σε σχέση με τους ηλικιωμένους τόσο στις φτωχές, όσο και στις πλούσιες χώρες, οι οποίοι θεωρούνται ως οι μεγάλοι χαμένοι της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους – αφού αυξάνεται η φτώχεια τους, ενώ μειώνεται παράλληλα η παιδεία τους.

Ειδικότερα, στα κράτη της ΕΕ ο αριθμός των παιδιών που απειλούνται από τη φτώχεια ή από την κοινωνική περιθωριοποίηση έχει αυξηθεί στα 26.000.000 (πηγή) ή πάνω από το 25% όλων των νέων κάτω των 18 ετών – ενώ στις χώρες που μαστίζονται από την κρίση έχει αυξηθεί στα 7,6 εκ. από 1,2 εκ. το 2007.

Συνεχίζοντας, ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της έρευνας που διενεργήθηκε είναι το ότι, οι νέοι που οι γονείς τους είναι άνεργοι, βρίσκουν πολύ πιο δύσκολα εργασία. Με απλά λόγια, διαπιστώθηκε πως η ανεργίαείναι κληρονομική – γεγονός που οφείλει να μας απασχολήσει περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, αφού η ανεργία στην Ελλάδα είναι εκτός ελέγχου, συνεχίζοντας να αυξάνεται μετά από ένα πολύ μικρό διάλειμμα.

Με δεδομένο δε το ότι, η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου θα προκαλέσει τη χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που την έχουν αποφύγει μέχρι στιγμής, αυξάνοντας περαιτέρω την ανεργία, τα αποτελέσματα για τους νέους θα είναι εφιαλτικά – πόσο μάλλον όταν κλιμακώνονται τα ηλικιακά όρια των συνταξιούχων, οπότε θα μένουν όλο και λιγότερες κενές θέσεις εργασίας για να συμπληρωθούν.

Ολοκληρώνοντας, στην Ισπανία το ποσοστό των νέων μεταξύ 20 και 24 ετών που είναι άνεργοι, ενώ ταυτόχρονα δεν σπουδάζουν, έχει αυξηθεί από το 16,6% στο 24,8% – ενώ στην Ιταλία από 21,6% στο 32%. Υποθέτοντας πως οι αριθμοί αυτοί θα είναι πολύ χειρότεροι στην Ελλάδα, δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε τι θα συμβεί στο μέλλον – γεγονός που εντείνει τις απορίες μας, όσον αφορά τη μη ύπαρξη αντιδράσεων εκ μέρους των νέων Ελλήνων.

.Επίλογος

Έχει πλέον αποδειχθεί πως τόσο το υπερδιογκωμένο δημόσιο, όσο και ο ιδιωτικός τομέας στην πολυεθνική του εξέλιξη, όπου οι μεγάλοι όμιλοι τρέφονται από τις ενώσεις των κρατών του τύπου της Ευρωζώνης, ενώ χρησιμοποιούν το μέγεθος τους για την επιβολή της δικτατορίας τους (too big to fail, θέσεις εργασίας κοκ.), οδηγούν σε αδιέξοδα τις κοινωνίες – κάτι που συμβαίνει επίσης με την κατάργηση των κανόνων, οι οποίοι προστατεύουν τις μικρότερες χώρες από τις μεγαλύτερες (δασμοί, επιδοτήσεις, συναλλαγματικές ισοτιμίες κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά, η λύση φαίνεται να είναι η επιστροφή στην ελεύθερη οικονομία, όπου οι επιχειρήσεις θα απαγορεύεται να ξεπερνούν ένα ορισμένο μέγεθος – καθώς επίσης στα εθνικά ανεξάρτητα κράτη, τα οποία θα μπορούν να προστατεύουν τις οικονομίες τους, όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Διαφορετικά η κατάσταση θα επιδεινώνεται διαρκώς, έως εκείνο το χρονικό σημείο που το σύστημα θα διαλυθεί από μόνο του – οδηγώντας την ανθρωπότητα πολλούς αιώνες πίσω, εάν δεν την καταστρέψει ολοσχερώς.

Ειδικά όσον αφορά τους νέους, καμία κοινωνία δεν έχει μέλλον, όταν αδιαφορεί εντελώς για τα παιδιά της– αφού σε αυτά στηρίζεται τόσο η πρόοδος, όσο και η επιβίωση της.

Υστερόγραφο: Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όσον αφορά την Ευρώπη, έχει το κείμενο αυστριακής εφημερίδας, σύμφωνα με την οποία βιώνουμε το τέλος της δημοκρατίας στην ήπειρο μας, καθώς επίσης το θάνατο των εθνικών κρατών, σε ένα βαθμό που προκαλεί τρόμο (πηγή, ελεύθερη απόδοση με πολλές παρεμβάσεις).

Ειδικότερα, θεωρεί πως επειδή η Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα αποτελούν μία μη ανατρέψιμη διαδικασία, αφού έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα σχέδια της παγκόσμιας ελίτ, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού τέρατος, όλες οι χώρες της είναι πλέον νεκρές – κυρίως επειδή η Πολιτική έχει χάσει την πρωτοκαθεδρία στη λήψη αποφάσεων,  έχοντας μετατραπεί στο υποχείριο των αγορών, καθώς επίσης των εκπροσώπων τους.

Η εξέλιξη αυτή δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ελεύθερη αγορά, ούτε με τη δημοκρατία – αφού σε μία λειτουργική Δημοκρατία θα ήταν αδιανόητο να κυριαρχούν τα χρηματοπιστωτικά και βιομηχανικά ολιγοπώλια σε μία ήπειρο, εάν όχι σε ολόκληρο τον πλανήτη, κάνοντας κυριολεκτικά ότι θέλουν.

Περαιτέρω, τα «μορφώματα» αυτά δολοφόνησαν την αλληλεγγύη ως αξία στις κοινωνίες μας, έχοντας την αντικαταστήσει με την ιδιοτέλεια, με το φθόνο και με την απληστία – ενώ οι πολιτικοί, οι οποίοι στο παρελθόν τοποθετούσαν τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, καθώς επίσης αυτά του κόμματος τους πίσω από τα συλλογικά, με στόχο την πρόοδο των κοινωνιών τους, είναι πλέον έμμισθοι υπάλληλοι της παγκόσμιας ελίτ.

Σήμερα η άρχουσα τάξη βυθίζει και τα δύο της χέρια στις τσέπες μας – αφενός μεν για να πλουτίσει, αφετέρου για να χρηματοδοτήσει το ταξίδι της Ευρώπης προς την καταστροφή της. Απέναντι της δε στέκονται αποχαυνωμένοι, ναρκωμένοι, ανόητοι λαοί, οι οποίοι δεν αντιδρούν καθόλου, αποδεχόμενοι τη λεηλασία τους – είτε επειδή φοβούνται μήπως χάσουν τα κεκτημένα και τον ήρεμο ύπνο τους, είτε λόγω του ότι δεν συνειδητοποιούν καν τι συμβαίνει.

Ενώ λοιπόν συζητούνται δημόσια συνεχώς μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες, δεν δίνεται καμία σημασία στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας – ενώ φυσικά δεν υπάρχει κανένα όραμα για το μέλλον. Η φοροδιαφυγή των ανίσχυρων διώκεται ποινικά, οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες οδηγούνται στο ικρίωμα, ενώ οι μεγάλοι όμιλοι δεν πληρώνουν καθόλου φόρους – αφού οι πολιτικοί τους έχουν εξασφαλίσει τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν δεκάδες φορολογικούς παραδείσους, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται μέσα στην ίδια την Ευρώπη:

στη Ολλανδία, στο Λουξεμβούργο, ακόμη και στην Κύπρο που κατάφερε με τη βοήθεια των χαμηλών φορολογικών συντελεστών της, κυρίως όμως με τη ληστεία των Ρώσων, να ξεφύγει από την κρίση – ανακοινώνοντας υπερήφανα το ξεκίνημα της χρηματοδότησης της από τις αγορές!  

ICON - ελεημοσύνη, διαφθοράΤην ίδια στιγμή τώρα που η Ελλάδα είναι βυθισμένη στην κρίση, ενώ εισβάλλουν χιλιάδες μετανάστες καθημερινά από τα σύνορα της, επειδή η Δύση βομβαρδίζει τα κράτη τους, η Ευρώπη της προσφέρει μερικά εκατομμύρια ευρώ ελεημοσύνη, για να δημιουργήσει στρατόπεδα συγκέντρωσηςκάτι που είναι μάλλον έμπνευση της χώρας του ολοκαυτώματος, η οποία ουσιαστικά δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο.

Αυτή η Ευρώπη είναι ντροπή για τους λαούς και τον πολιτισμό της. Σε κάθε περίπτωση, είτε αποδεχόμαστε το θάνατο της δημοκρατίας, το δικτατορικό καπιταλισμό, τον έλεγχο της ιδιωτικής μας ζωής, τη συνεχή μείωση της αγοραστικής αξίας των μισθών και των εισοδημάτων μας, τη δολοφονία της μεσαίας τάξης, καθώς επίσης την επάνοδο της φεουδαρχίας, είτε καταστρέφουμε το σύστημα που θέλει να μας καταστρέψει, πριν ακόμη το επιτύχει.

Μόνο από τα συντρίμμια του μπορούν να αναδυθούν καινούργιες, αληθινές Δημοκρατίες, οι οποίες θα επαναφέρουν την πρωτοκαθεδρία της Πολιτικής, καταπολεμώντας την ελίτ του 1% – κάτι που βέβαια δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, όσο οι κοινωνίες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Πηγή: http://www.analyst.gr/2015/10/29/i-nekriki-sigi-ton-neon/view-all/

Μέ έλεγαν Αιλάν. Με έλεγαν Γκαλίπ.

2befba7200000578-3220746-this_moving_artwork_depicts_aylan_kurdi_lying_dead_on_the_beach_-a-15_1441288665231

Ήμουν Κούρδος. Την πατρίδα μου την έλεγαν Συρία. Μια χώρα με χίλια πρόσωπα, τα χίλια τοπία, λαούς.

Από την γλύκα της ελιάς των παραλίων ως την πέτρα, το κίτρινο της έρημου και τους φοίνικες των οάσεων. Και τα έργα των ανθρώπων, από τα ερείπια της Παλμύρας, ένα από τα ομορφότερα μέρη που μπορούσε κάποτε κανείς να δει, ως το  Κρακ Ντε Σεβαλιέ αλλά και τα μυρωδάτα Σουκ της Δαμασκού και του Χαλεπιού. Μια χώρα που πέρασαν τόσοι λαοί κι άφησαν τα σημάδια τους, ο ένας δίπλα στον άλλο. Οι αιώνες πάντρεψαν τους Χεταίους του Καντές με τις πόλεις των Φοινίκων, με την ελληνιστική Απάμεια, με τα φρούρια των σταυροφόρων και του Σαλαντίν, με τα τζαμιά των Ομαγιάτ. Μια χώρα που τη συνύπαρξη του διαφορετικού κι η αλληλεπίδραση γλύκαινε τις αντιθέσεις κι έκανε ακόμα και τους πιο μισαλλόδοξους Εβραίους να εικονογραφούν τις συναγωγές τους.

Τώρα παντού η μυρουδιά του αίματος και τα ερείπια των αρχαίων και των νέων σπιτιών, ναών, αγαλμάτων.

Μέ έλεγαν Αιλάν. Με έλεγαν Γκαλίπ.

Την πόλη μου την έλεγαν Κομπάνι. Την ξέρεις ίσως από τα έργα αυτών που στάθηκαν να πολεμήσουν, να πεθάνουν και να νικήσουν. Ξέρεις το Κομπάνι των ανταρτών, το Κομπάνι της Αρίν Μιρκάν. Κανένας τόπος δεν γεννάει μόνο ήρωες, όμως το άδικο μαρτύριο είναι αυτό που κάνει τους μάρτυρες και τους δίνει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων.

Μας έδιωξαν οι μαύρες καρδιές με τα μαύρα ρούχα. Αυτοί οι άνθρωποι του αίματος που θέλουν να λέγονται άνθρωποι της πίστης. Οι άνθρωποι που απλόχερα η πολιτισμένη χριστιανική Δύση κι η πολιτισμένη Τουρκία όπλισε, έθρεψε, στήριξε για να καταστρέψει την χώρα και τις ζωές μας. Η ίδια η Τουρκία που αφού έκανε ότι μπορούσε για να μείνουμε λεία στην δίψα των τεράτων, αφού μας βομβάρδισε, μετά μας μάντρωσε πίσω από το συρματόπλεγμα, που οι μόνοι που μπαινόβγαιναν ήταν οι έμποροι της ελπίδας για μια φυγή στην ασφάλεια. Μπορούσαμε να φύγουμε κι αλλιώς, με αξιοπρέπεια, αλλά αυτό δεν συνέφερε ούτε την τουρκική “φιλοξενία” που μας έκανε ομήρους για να εκβιάζει, ούτε την βιομηχανία της φυγής, από τους διακινητές ως τους εμπόρους φουσκωτών μιας χρήσης στα παράλια. Η άδεια εξόδου δεν δόθηκε ποτέ, ο Καναδάς παρέμεινε μακριά, όλα οδηγούσαν στην παραλία και την γεμάτη απελπισία βάρκα.

Μέ έλεγαν Αιλάν. Με έλεγαν Γκαλίπ.

Δεν πρόλαβα να μεγαλώσω, η θάλασσα που σαν κάθε παιδί ονειρεύτηκα, με συνάντησε και με πήρε.

Σου λεν πως το δράμα μου άρχισε και τέλειωσε πάνω σε μια βάρκα, πως η τραγωδία ήταν τα λίγα μίλια ως την απέναντι ακτή, κι όχι τα ατελείωτα χιλιόμετρα του Γολγοθά που άρχισε, όταν ο πόλεμος που άρχισαν και συντηρούν τόσα χρόνια τώρα χτύπησε την πόρτα μας.

Τώρα η φωτογραφία του κορμιού μου, πολλαπλασιασμένη μέσα από τους καθρέφτες της μηχανής που γέννησε και γιγαντώνει την δυστυχία και τον θάνατο, εισβάλλει στους εφιάλτες σας. Όχι για να αποκαλύψει αλλά για να καλύψει τις αιτίες που με έφεραν στα κύματα, ένας θρήνος για την απώλεια λες και ήταν ατύχημα, μια κακία στιγμή για το ποτάμι των απελπισμένων που οι πολιτικές του πολέμου έφεραν έξω από τις πόρτες σας, να γεμίζει τις πλατείες και τους σταθμούς σας. Εικόνες προορισμένες να προκαλέσουν την συμπόνια, μια συμπόνια για το θύμα που ξεχνάει τον θύτη, που στρέφει την κουβέντα στο πως θα φιλοξενηθούν οι ξεριζωμένοι κι όχι στην αιτία του ξεριζωμού, που κάθε μέρα μεγαλώνει το ποτάμι της φυγής. Λες και η κάθαρση είναι να ανοίξεις την δική σου πόρτα στους ξεριζωμένους κι όχι να υψώσεις το μπόι σου ενάντια στην μηχανή του ξεριζωμού που γκρέμισε την δική μου πόρτα.

Με έλεγαν Αιλάν. Με έλεγαν Γκαλίπ.

Ήμουν Κούρδος. Δεν μου φτάνει το δάκρυ σου. Θέλω να αναρωτηθείς γιατί.

(για την απόδοση: Θανάσης Τζιούμπας – Αντιπρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ)

«Ξαφνικός θάνατος» για την ΕΓΣΣΕ, επίδομα γάμου και σειρά αδειών

sse-se-isxy_0
αναδημοσίευση από : http://ergasianet.gr/menu-epikairotita/menu-epik-erg-oikonomia/15944-meta130815-15944?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Με «ξαφνικό θάνατο» απειλείται η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και η υποχρέωση καταβολής του επιδόματος γάμου και της χορήγησης σειράς αδειών που προβλέπει η Σύμβαση για τους απασχολούμενους στις επιχειρήσεις – μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ και ΣΕΤΕ.

Ο κίνδυνος είναι άμεσος καθώς στο πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα που προωθείται για ψήφιση την Πέμπτη στη Βουλή, περιλαμβάνεται διάταξη η οποία καταργεί ολόκληρο το άρθρο 72 του Ν 4331/15 [ΥΠΟΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Ε.2: ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Ν.4334/2015 (Α΄80) – άρθρο 4], δηλαδή τόσο την 6μηνη μετενέργεια (που μονομερώς είχε νομοθετήσει, με πρωτοβουλία του Π Σκουρλέτη, η κυβέρνηση στις 2 Ιουλίου) όσο και την παράταση ισχύος της ΕΓΣΣΕ έως τις 30 Σεπτεμβρίου.

«Αν δεν υπάρξει νομοτεχνική βελτίωση που θα διατηρεί σε ισχύ την παράταση της ΕΓΣΣΕ,  θα προκύψει άμεσα πρόβλημα το οποίο θα μπορούν να λύσουν, υπογράφοντας νέα Σύμβαση, μόνο η ΓΣΕΕ και οι εργοδοτικές οργανώσεις» υπογραμμίζουν κύκλοι της αγοράς.

Οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν ότι, σε κάθε περίπτωση, θα δημιουργηθεί νομικό και ερμηνευτικό κενό με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη διατήρηση ή μη των θεσμικών όρων της ΕΓΣΣΕ. Από τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου με τα προαπαιτούμενα επανέρχεται, πάντως, η 3μηνη μετενέργεια ισχύος των κανονιστικών όρων συλλογικών συμβάσεων μετά τη λήξη ή την καταγγελία τους.

Με βάση την ισχύουσα από το 2012 νομοθεσία (ΠΥΣ 6/12) που διατηρείται, αν δεν συμφωνηθεί διαφορετικά -ακόμη και με ατομική σύμβαση εργασίας- μετενεργούν μόνο ο βασικός μισθός και 4 επιδόματα (ωρίμασης, τέκνων, σπουδών και επικίνδυνης εργασίας).

4434986188_b8b5e00a1e

ΕΝΑΣ ΜΠΑΦΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Στις 9 Μάη η Πλατεία Συντάγματος θα είναι πάλι γεμάτη: «Ήρθε η ώρα να γίνεις η αλλαγή που ονειρεύεσαι. Ήρθε η ώρα να γίνεις μέρος της ιστορίας» μας πληροφορεί το κάλεσμα των διοργανωτών αυτής της απελευθερωτικής πανδαισίας.

«Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε άτομα, ομάδες, συλλογικότητες και εγχειρήματα απ΄ όλη την Ελλάδα να συμμετέχουν στο μεγάλο συλλαλητήριο διεκδίκησης και απελευθέρωσης το Σάββατο 9 Μάη στη πλατεία Συντάγματος, στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας δράσης για την αλλαγή των πολιτικών…». Μήπως οι οργανωτέςfiles_news_2010-10-02_analatos_1286061084_1 εννοούν την ανθρωπιστική κρίση, τις αυτοκτονίες, την ανεργία, την φτώχεια, τον πόλεμο, το Κομπάνι, τον ISIS; Όχι βέβαια, εννοούν πιο σημαντικά: «…  των πολιτικών για τα “ναρκωτικά” και τη νομιμοποίηση της κάνναβης».

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι «Πρεσβευτές της Κάνναβης» προβάλλουν δημόσια το δικαίωμα στην χρήση, είναι όμως η πρώτη φορά που το αίτημα τους εκφράζεται με τέτοιο συμβολικό βάρος, βοηθούντος και του «απελευθερωτικού ανέμου» της νέας διακυβέρνησης και των συνιστωσών της.

Η ιστορία είναι παλιά και πονεμένη. Κάποτε το χασίς ήταν το σύμβολο μιας ομάδας κοινωνικά και οικονομικά περιθωριοποιημένης, και ως τέτοιο υιοθετήθηκε συμβολικά από τα κινήματα αμφισβήτησης της κοινωνίας που τους περιθωριοποιούσε: ο χασικλής είναι θύμα της κοινωνίας κι  εμείς συμπαθούμε τα θύματα. Από το κάδρο έλειπε το γεγονός ότι η εξουσία εστίαζε στο χασίς κι όχι στο πλαίσιο που τους περιθωριοποιούσε, και σαν ηχώ η αμφισβήτηση τους αντιμετώπιζε με τον ίδιο τρόπο, ως χασικλήδες κι όχι απόκληρους.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στα ποτάμια. Η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών συνδέθηκε με την τάση «διεύρυνσης της συνείδησης», της εσωτερικής αναζήτησης των 68ρηδων, ειδικά στην φάση που το στοιχείο της πολιτικής ανατροπής συντριβόταν από την εξουσία και οι χαρισματικοί ηγέτες εξέπιπταν σε σταρ της καταναλωτικής διαφήμισης. Όταν αυτό που μας παρέχουν οι αισθήσεις γίνεται ανυπόφορο ας καταδυθούμε στις παραισθήσεις, αυτές  που θα συντηρήσουν τις ψευδαισθήσεις. Η χρήση ηρωίνης γενικεύτηκε στην Ελλάδα μετά την συντριβή του φοιτητικού «κινήματος των καταλήψεων» του ’80,  με βάση εξόρμησης τα στέκια των κύκλων αυτών, τα Εξάρχεια ή το Ντορέ.

Ποιο είναι το μήνυμα της κορυφαίας «γιορτής της απελευθέρωσης» της 9ης Μάη; Ξεκινώντας από την απελευθέρωση της χρήσης κάνναβης για ιατρικούς λόγους προχωράμε στην απελευθέρωση της και για «ψυχαγωγικούς», συνεχίζουμε με μια κριτική στην πασίδηλη αποτυχία της πολιτικής της απαγόρευσης και της καταστολής για να προβάλλουμε το αίτημα της γενικευμένης νομιμοποίησης των εξαρτησιογόνων ουσιών, των «ναρκωτικών», που πια μπαίνουν σε εισαγωγικά.

Απέναντι σε έναν τέτοιο ορυμαγδό πληροφορίας τι να αντιπαραθέσει κανείς; Τις έρευνες που συσχετίζουν την κάνναβη με δημιουργία ψυχωσικών επεισοδίων; Την εμφάνιση των εξαιρετικά επικίνδυνων συνθετικών κανναβινοειδών (CRA), που γέμισαν την ελληνική αγορά και πουλιούνται ανοιχτά ως «spice» ή «ποτ πουρί» (http://ektepn.gr/Documents/PDF/Filladiio.pdf) και πόρρω απέχουν από το «άγιο χασισάκι του Ηλία Πετρόπουλου; Την λαθροχειρία του αιτήματος νομιμοποίησης της κάνναβης ως πολιορκητικού κριού για την επίτευξη της νομιμοποίησης όλων των εξαρτησιογόνων ουσιών στο όνομα της ελευθερίας (δηλαδή της ελευθερίας της εξάρτησης, της πιο ανελεύθερης κατάστασης)!  Την απάτη της νομιμοποίησης ως μόνης εναλλακτικής απέναντι στην καταστολή και την αντιμετώπιση του χρήστη ως εγκληματία; Την απόκρυψη του γεγονότος ότι και τα θέματα Δημόσιας Υγείας (και σίγουρα η εξάρτηση αποτελεί στον πυρήνα της τέτοιο θέμα, τα θέματα Δημόσιας Τάξης είναι παράγωγα της εξάρτησης, όπως αναγνωρίζει ακόμη και η ελληνική νομοθεσία εδώ και δεκαετίες), περιέχουν και εμπόδια και απαγορεύσεις στην χρήση ουσιών με βάση την επικινδυνότητα τους για τον χρήστη; Τον μύθο ότι η απαγόρευση είναι δημιουργεί την εξάρτηση, λες και η πρόσφατη έκρηξη του αλκοολισμού στην πατρίδα μας είναι συνέπεια κάποιας ποτοαπαγόρευσης κι όχι την κατάρρευσης της συνοχής και στοιχειωδών λειτουργιών της κοινωνίας!

Και για να πάμε παρακάτω, τι να πει κανείς για την απόπειρα να προσμετρηθούν τα «οικονομικά οφέλη» της νομιμοποίησης, όπου λίγο ως πολύ προτείνεται το προϊόν των Ζωνιανών ή της Καλαμάτας ως όχημα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας!

Όλα αυτά θα ήταν μια ενδιαφέρουσα γραφική συζήτηση σε άλλους χωροχρόνους. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα: Η «απελευθέρωση» της χρήσης είναι σημαία των Φιλελεύθερων που αξιοποιούν την ρητορική των Ελευθεριακών, για να σαλπίσουν την αποχώρηση της πολιτείας από την υποχρέωση αντιμετώπισης της εξάρτησης ως κοινωνικού φαινομένου, την έκπτωση του σε ατομική επιλογή και την μετάθεση της ευθύνης και των συνεπειών στον χρήστη αποκλειστικά. Φυσικό αυτό γιατί η θεραπεία κοστίζει στα δημόσια οικονομικά, ενώ η νομιμοποίηση μπορεί να φέρει και έσοδα από ΦΠΑ!  Ως τέτοια υποστηρίζεται από δεκάδες καινοφανείς ΜΚΟ με συγκεκριμένο χρηματοδότη, που έκαναν κανονικά απόβαση στα φόρα του ΟΗΕ πιέζοντας για το «δίκιο» του εξαρτημένου. Η αντιμετώπιση της εξάρτησης ως «χρόνιας υποτροπιάζουσας νόσου» συμπληρώνει το πάζλ σε άλλα πεδία συζήτησης. Η νόμιμη συνταγογράφηση (κυρίως οπιοειδών) έγινε κλαδικό αίτημα μιας μερίδας γιατρών που βλέπουν την κρίση να αποδεκατίζει την συνήθη πελατεία τους.

Και, το πιο σημαντικό, τις εποχές που η κρίση και οι προκλήσεις χρειάζονται κάθε απόθεμα συλλογικότητας και τα είδωλα των εύκολων λύσεων μπαίνουν στην ζώνη του λυκόφωτος, η αξία της ατομικής «απόλαυσης» έρχεται να προτείνει μια διέξοδο στην απόγνωση, όχι μια διέξοδο δράσης αλλά φυγής από αυτό που μας πονάει. Ως τέτοια η προβολή της νομιμοποίησης της εξάρτησης έρχεται να συμπληρώσει την νόμιμη και θανατηφόρα εξάρτηση, αυτή της προβολής του δημόσιου ψεύδους  από τις απειράριθμες οθόνες που συσκοτίζουν την πραγματικότητα της μιζέριας μας.

ΜΕ ΦΟΥΝΤΕΣ ΔΕΝ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΧΟΥΝΤΕΣ!

Άρθρο του ΘανάσηΤζιούμπα, από το http://ardin-rixi.gr